เมื่อได้พบทั้งสามคนเป็นครั้งแรก ลู่ฝานก็รู้สึกว่าพวกเขาดูไม่น่าคบหาแย่นัก น่าจะไม่ใช่พวกเจ้าเล่ห์ชอบวางแผนซับซ้อน
แน่นอนว่าแค่คาดเดา ลู่ฝานคงไม่ตาถั่วจนมองคนผิดทั้งคนอย่างตอนที่เจอเย่หลิงซีอีกแล้ว
“ข้าน้อย... หลี่หนิว คารวะสหายเต๋าทั้งสาม” หลังเข้ามาในห้อง ลู่ฝานก็ประสานมือคารวะอย่างเชื่องช้า
อย่างไรเสีย นี่เป็นการร่วมมือกันครั้งแรก อีกทั้งที่นี่ยังเป็นเมืองเชียนเฟิงซึ่งเขาไม่คุ้นเคย ลู่ฝานจึงไม่กล้าเปิดเผยชื่อจริงโดยตรงนัก เลยใช้ชื่อหลี่หนิวแทน
จากนั้นชายชราก็ลุกขึ้น เอ่ยแนะนำตนเองก่อนว่า “อาตมาคือปรมาจารย์ชื่อชาด เชี่ยวชาญค่ายกล ท่านนี้คือสหายเต๋าฟู่ชิง เชี่ยวชาญวิชาหุ่นเชิด ส่วนท่านนี้คือเซียนหญิงเยว่เหยา เชี่ยวชาญแผ่นยันต์”
หลังจากชายชราผู้มีนามว่าชื่อชาดแนะนำตัวจบ ฟู่ชิงซึ่งกอดกระบี่อยู่ก็ประสานมือคารวะอย่างช้า ๆ ส่วนเยว่เหยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ลุกขึ้นยืน แล้วคารวะตอบอย่างนอบน้อม
เมื่อได้ฟังคำแนะนำของชื่อชาด ลู่ฝานก็หันไปมองชายหนุ่มนามว่าฟู่ชิงก่อน เขาแต่งกายราวกับจอมยุทธ์พเนจร ลู่ฝานจึงคิดว่าเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่เช่นกัน ไม่คาดเลยว่าจะเป็นปรมาจารย์หุ่นเชิด
เมื่อเห็นลู่ฝานจ้องมอง ฟู่ชิงก็ฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า “สหายเต๋าหลี่อย่าได้แปลกใจ เมื่อออกเดินทางอยู่ข้างนอก ใคร ๆ ก็รู้ว่าผู้บำเพ็ญกระบี่หาเรื่องด้วยไม่ได้ ข้าจึงจัดหาเครื่องแต่งกายชุดนี้มา ความจริงแล้วข้าไม่รู้เรื่องวิถีกระบี่แม้แต่น้อย”
“มองดูแล้วหาเรื่องด้วยไม่ได้จริง ๆ” ลู่ฝานยิ้มบาง ๆ