“สมบัติล้ำค่าฟ้าดินย่อมตกเป็นของผู้มีวาสนา เจ้าบอกว่าเจ้าพบมันตั้งแต่เมื่อปีก่อน เช่นนั้นข้าก็จะบอกว่าดอกไม้นี้ข้าปลูกไว้เมื่อ 600 ปีก่อน!” ชายผู้บำเพ็ญเพศชายกล่าวเสียงเข้ม สีหน้าหม่นคล้ำ
สตรีผู้บำเพ็ญที่ยืนอยู่ข้างเขาเรียกห่วงบินอาวุธวิเศษสองวงออกมาแล้วให้หมุนวนรอบกาย ท่าทีพร้อมเปิดฉากต่อสู้ทันทีหากเจรจากันไม่รู้เรื่อง
ปรมาจารย์ชื่อชาดย่อมไม่ยอมอ่อนข้อเช่นกัน เขายกมือขึ้นทันที ธงเล็กสามผืนหมุนวนอยู่กลางฝ่ามือ “สหายเต๋าตั้งใจจะประลองกับพวกข้าจริงหรือ?”
“ดอกไม้ผลึกศิลานี้ข้าต้องได้มา ไม่มีทางยอมถอยเด็ดขาด!” ชายผู้นั้นดื้อรั้นไม่น้อย เขารีบร่ายเคล็ดวิชา แล้วอาวุธวิเศษสีทองรูปร่างคล้ายแผ่นทองคำก็ลอยขึ้นข้างกาย
ทั้งสองฝ่ายตึงเครียดราวกับพร้อมเปิดศึกใหญ่ได้ทุกเมื่อ
ในฐานะพวกเดียวกัน ฟู่ชิงเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา ท่าเริ่มต้นของเขาคือมือหนึ่งถือกระบี่ อีกมือหนึ่งร่ายเคล็ดวิชา ส่วนเยว่เหยาก็เรียกยันต์ระเบิดวิญญาณห้าแผ่นออกมา ให้หมุนวนอยู่รอบกายเช่นกัน
เมื่ออีกสองคนต่างเตรียมลงมือแล้ว ลู่ฝานย่อมไม่อาจยืนดูอยู่เฉย ๆ เขายกมือเรียกกระบี่อู๋ซินออกมา กระตุ้นวิชาแยกเงากระบี่ เงากระบี่นับร้อยสายลอยค้างรอบกาย แผ่ไอพลังน่าครั่นคร้าม
ภาพนี้ทำให้ฟู่ชิงที่อยู่ข้าง ๆ ตาเป็นประกาย เขาส่งกระแสจิตอย่างไม่เกรงใจว่า “สหายเต๋าหลี่ ใครเขาเปิดฉากด้วยเคล็ดกระบี่ชั้นยอดกันเล่า ทำเอา ‘ผู้บำเพ็ญกระบี่’ อย่างข้าดูจอมปลอมไปเลย”
“เจ้าก็จอมปลอมอยู่แล้ว” เยว่เหยาที่อยู่ข้าง ๆ คล้ายได้ยินกระแสจิตที่ไม่ได้ปิดผนึกนี้ จึงส่งกระแสจิตเสริมอย่างไม่ไว้หน้า
ดวงตากลมโตเป็นประกายของนางยังจับจ้องลู่ฝานอย่างตื่นตะลึง