บทที่ 293 บรรพชนเจียง ตกอยู่ในอันตราย!
เมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงอสนีบาตดังกึกก้องราวฟ้าคำราม บรรพชนเจียงก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที เขาเงยหน้ามองไปรอบท้องฟ้าอย่างต่อเนื่อง
“ผู้อาวุโส ข้ามิได้เจตนาบุกรุกเข้ามาในที่แห่งนี้ พายุทรายพัดกระหน่ำจนข้าหลงทิศทางไป รอให้พายุสงบ ข้าจะจากไปทันที ไม่อยู่ที่นี่ต่อแน่นอน ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตา” บรรพชนเจียงกวาดตามองไปรอบด้าน พลางลดท่าทีลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะยามนี้เขามองไม่ออกว่าสัตว์ยักษ์บนฟ้านั่นเป็นปีศาจทรายชนิดใด แต่ด้วยประสบการณ์ของผู้บำเพ็ญขั้นเทพทารก แค่เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดตัวนี้ก็สะเทือนวิญญาณได้แล้ว มันย่อมต้องเป็นปีศาจทรายจำแลงกายระดับแปดขึ้นไป
ถึงขั้นอาจเป็นปีศาจใหญ่ระดับเก้าก็ได้!
อสูรในทะเลทรายไร้สิ้นสุดเติบโตขึ้นเป็นปีศาจใหญ่ภายใต้สภาพแวดล้อมอันโหดร้ายเช่นนี้ แต่ละตัวล้วนมีร่างกายแข็งแกร่ง! ด้วยพลังบำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดระยะแรกของเขา หากประมือกันตัวต่อตัว ย่อมไม่มีทางเอาชนะได้แน่
“ฮึ! แค่พูดว่าบุกรุกเข้ามาโดยไม่ตั้งใจก็คิดจะหลอกลวงราชันหรือ? หากเผ่าปีศาจของเราพลัดเข้าไปในสิบสี่มณฑลของเผ่ามนุษย์ เกรงว่าคงถูกพวกเจ้าสับเป็นชิ้น ๆ ไปนานแล้วกระมัง!”
สัตว์ยักษ์น่าสะพรึงกลัวพุ่งผ่านเหนือศีรษะบรรพชนเจียงไปในพริบตา ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าบรรพชนเจียงก็เคร่งขรึมลง เขารู้ว่าปีศาจทรายตัวนี้ไม่คิดปล่อยตนไป จึงถอนม่านพลังวิญญาณทันที ยกสองนิ้วขึ้นเรียกขวานผ่าขุนเขาออกมา ฟาดเข้าใส่เงาดำเหนือศีรษะโดยตรง!
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น ขวานผ่าขุนเขาที่พุ่งออกไปฟันลงบนร่างสัตว์ยักษ์ เกิดประกายไฟกระจายเป็นวงกว้าง ขวานถูกสะท้อนกระเด็น หมุนคว้างก่อนปักลงบนพื้น
“ต้านสมบัติโบราณได้ด้วยร่างกาย? สมแล้วที่เป็นปีศาจใหญ่ระดับเก้า!” บรรพชนเจียงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือด