เมื่อตัวตนของลู่ฝานได้รับการยอมรับจากบรรพชนเจียง หวังจวินโหรวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับนิ่งงันไปนาน คล้ายยังทำใจยอมรับไม่ได้ว่าจู่ ๆ ตนก็มีศิษย์พี่เพิ่มขึ้นมา
“จวินโหรว ศิษย์หลานลู่เป็นศิษย์ของศิษย์พี่ทั้งสองของเจ้าจริง ยังไม่รีบมาคารวะศิษย์พี่อีกหรือ” บรรพชนเจียงหันไปมองหวังจวินโหรวแล้วเอ่ย
หวังจวินโหรวที่ยืนนิ่งไปครู่ใหญ่จึงได้สติ ใบหน้างามแดงระเรื่อ รีบก้าวออกมาประสานมือคำนับ “ศิษย์พี่ลู่ ศิษย์น้องไม่ทราบฐานะของท่าน จึงล่วงเกินไปหลายประการ ขอศิษย์พี่โปรดอภัย”
แม้ก่อนหน้านี้หวังจวินโหรวจะดูดุดัน แต่เพราะคู่ต่อสู้ของนางเป็นผู้บำเพ็ญวิถีมารแห่งพันธมิตรหมื่นมาร ครั้นคลี่คลายความเข้าใจผิดกับลู่ฝานได้แล้ว นางก็รีบคารวะทันที
“ศิษย์น้องกล่าวเกินไป เป็นความผิดของศิษย์พี่เองที่ไม่ได้ชี้แจงให้ทันท่วงที” ลู่ฝานยกมือขึ้นเล็กน้อย
“ศิษย์พี่มีระดับบำเพ็ญไม่ต่างจากข้ามากนัก แต่กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ วันนี้ศิษย์น้องได้ประจักษ์แล้ว ต่อไปขอศิษย์พี่ช่วยชี้แนะด้วย” เมื่อได้เห็นฝีมือของลู่ฝาน หวังจวินโหรวก็เอ่ยเอาใจเขาราวกับปากเคลือบน้ำผึ้ง
“ศิษย์น้องชมเกินไปแล้ว หากเจ้าลงมือจริงจัง ศิษย์พี่ก็อาจไม่ใช่คู่มือของเจ้า” ลู่ฝานยิ้มพลางถ่อมตน
ระหว่างที่ทั้งสองกล่าวชมกันไปมา บรรพชนเจียงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่มีสีหน้าจนใจ ทว่าการพบกันครั้งแรกของศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นี้ นับว่ายังปรองดองกันดี
“พวกเจ้าสองคนหยุดก่อน” บรรพชนเจียงขัดจังหวะการยกยอกัน แล้วหันไปทางลู่ฝาน “ศิษย์หลานลู่ ศิษย์พี่ทั้งสามของข้ายังสบายดีหรือไม่”
ลู่ฝานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนประสานมือกล่าวว่า “เรียนอาจารย์อาเจียง บรรพชนเฉิงหยุนดับขณะนั่งสมาธิไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนแล้วขอรับ”