ด่านเชียนเหยียน ห้องโถงหารือ
“เฮ้อ... คราวนี้แย่แล้ว เดิมทีบอกว่าจะไปหยั่งเชิงเจ้ามารเฒ่าขั้นปฐมกำเนิดผู้นั้น แต่กลายเป็นว่าลากสหายเต๋าลู่เข้าไปพัวพันด้วย แล้วจะทำอย่างไรดี!”
เวลานี้หลี่เค่อหรานยืนเดินวนไปมาอยู่หน้าแผนที่ทราย รู้สึกอยู่เสมอว่าพวกตนเป็นฝ่ายทำให้ลู่ฝานต้องเดือดร้อน
ทว่าจุ้ยเทียนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าสงบนิ่ง เขายกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ ดูไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“สหายเต๋าอู๋ ตอนนี้ในด่านเชียนเหยียนเหลือแค่เราสองคนแล้ว หากผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดแซ่เจียงนั่นนำผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองมาบุก พวกเราจะป้องกันได้อย่างไร” หลี่เค่อหรานหันไปมองจุ้ยเทียนแล้วกล่าว
จุ้ยเทียนวางถ้วยชาในมือลง พลางกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “กังวลไปไย สหายเต๋าลู่ของพวกเราใช่ว่าจะสิ้นชีพได้ง่าย ๆ ไม่แน่ว่าตอนนี้กำลังเดินทางกลับมาอยู่ก็ได้”
“เรื่องนี้... คงเป็นไปไม่ได้กระมัง!” หลี่เค่อหรานประหลาดใจอยู่บ้าง
วูบ!
ขณะที่หลี่เค่อหรานยังไม่ค่อยเชื่อ ก็มีเสียงแหวกอากาศดังมาจากภายนอก ร่างของลู่ฝานซึ่งปลอมตัวเป็นชายร่างกำยำใบหน้าดำคล้ำก็ร่อนลงกลางห้องโถงหารืออย่างปลอดภัย
เมื่อเห็นลู่ฝาน หลี่เค่อหรานก็เบิกตากว้างทันที “สหายเต๋าลู่! เจ้าหนีรอดจากเงื้อมมือเจ้ามารเฒ่าขั้นปฐมกำเนิดมาได้จริง ๆ! รีบนั่งพักก่อน!”
หลี่เค่อหรานรีบยกมือส่งเก้าอี้มาให้ ลู่ฝานค่อย ๆ นั่งลง
“หึ ๆ ข้าบอกแล้วอย่างไร สหายเต๋าลู่ของพวกเรามีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดเพียงคนเดียวจะจับเขาได้อย่างไร” จุ้ยเทียนยิ้มน้อย ๆ ฟังดูคล้ายกำลังชื่นชม แต่แท้จริงกลับแฝงวาจาเสียดสีอยู่บ้าง