อู๋เซิ่งไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน! เพิ่งปะทะกันไม่ถึงหนึ่งกระบวนท่า อีกฝ่ายก็ปล่อยท่าไม้ตายแล้วหรือ?
เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ในยามนี้ไม่เปิดโอกาสให้อู๋เซิ่งคิดมาก เขารีบเร่งเร้าปราณวิญญาณอย่างฝืนกำลัง แก่นทองในทะเลปราณหมุนวนจนแทบเกิดประกายไฟ!
ผิวหนังหินทั่วร่างของเขาห่อหุ้มซ้อนกันเป็นชั้นแล้วชั้นเล่า!
“เข้ามาเลย!” อู๋เซิ่งแสยะยิ้มเหี้ยม พลางกวัดแกว่งพลองเขี้ยวหมาป่า ราวกับจะฟาดฝ่ามือยักษ์สะเทือนฟ้าผืนนั้นให้แหลกละเอียด!
ลู่ฝานกลับกดนิ้วทั้งห้าที่เหยียดออกลงอย่างแรง!
หึ่ง!
ชั่วพริบตาถัดมา ฝ่ามือยักษ์ก็เร่งความเร็วขึ้นทันที ปราณมารอันบ้าคลั่งแผ่กระจายออกมาจากห้วงอากาศ ตำหนักใต้พิภพทั้งหลังสั่นสะเทือนด้วยพลังมารอันเกรี้ยวกราดนี้ หินเหนือศีรษะร่วงกราวลงมา!
ฝ่ามือยักษ์สีดำสนิทราวกับเป็นฝ่ามือของมารยักษ์ที่ยื่นออกมาจากมิติต่างแดน!
ครืน!
ทันทีที่ฝ่ามือยักษ์สัมผัสร่างอู๋เซิ่ง ก็ทำลายผิวหนังหินทั่วร่างของเขาจนสิ้นซากอย่างป่าเถื่อน ทั้งยังตบเขากระแทกลงกับพื้นอย่างหนักหน่วงด้วยอานุภาพที่บดขยี้ทุกสิ่ง!
เย่หลิงซีซึ่งอยู่ไกลออกไปมีใบหน้างดงามสง่าประณีต ทว่าบัดนี้เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ!
สองพี่น้องสกุลลั่วเองก็เบิกตาค้างมองภาพตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกคอแห้งผาก ราวกับกำลังยินดีที่เมื่อครู่ไม่ได้ลงมือกับเย่หลิงซี!
ถึงอย่างไร แม้แต่อู๋เซิ่งที่ฝึกฝนกายเนื้อเป็นหลักยังต้านฝ่ามือนี้ไม่ไหว แล้วพวกนางจะไปเหลืออะไร
ฟู่!
ชั่วพริบตาถัดมา กระแสลมปราณรุนแรงก็แผ่ขยายออกมาจากแรงระเบิด!
เย่หลิงซีกับสองพี่น้องสกุลลั่วรีบกางม่านพลังปราณขึ้นป้องกันเช่นกัน!