เมื่อเห็นเอี๋ยนหรูอวี้จู่โจมกะทันหัน เจิ้นเหรินคูหรงก็มิได้ร้อนใจ กลับค่อย ๆ ถอยหลังพลางส่งเสียง: “แหะ ๆ ขอให้พวกท่านสนุกสนาน!”
สิ้นเสียง เขาก็พุ่งตัวหลบหนีไปไกลในพริบตา ขณะที่เอี๋ยนหรูอวี้ก็ไล่ตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
“ไปเถิด” ว่านหยางมองไปยังผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานอีกสามคนข้างกายแล้วเอ่ย
หวังชิงจู๋ ผู้ดูแลหม่า และอวี๋เฮ่อ ทั้งสามก็ติดตามไปติด ๆ ทันที
จากนั้นว่านหยางก็หันไปยังศิษย์สำนักเต๋าและสำนักปราณเดียวที่อยู่เบื้องหลัง กล่าวว่า “ทุกคน ข้ารู้ว่าพวกเจ้าต่างรีบเร่งแสวงหาโชควาสนา การประชุมล้างมารครั้งนี้คือโอกาสดีที่สุดที่จะได้รับโอสถสร้างฐาน จงสังหารผู้บำเพ็ญชั่วร้ายอย่างสุดกำลัง หากผู้ใดสังหารผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นฝึกปราณชั้นสิบได้ครบห้าคน จะได้รับโอสถสร้างฐาน! แต่โอสถสร้างฐานมีจำนวนจำกัด จะมอบให้แก่ศิษย์ที่สังหารได้มากที่สุดก่อน ไปเถิด”
เมื่อได้ยินดังนั้น ศิษย์เหล่านั้นก็บังเกิดความปีติยินดีเป็นที่สุดในทันที
ทว่าทั่วทั้งเขาฟ้าคะนอง ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นฝึกปราณชั้นสิบนั้นเกรงว่าจะมีไม่ถึงร้อยคน
นั่นหมายความว่า พวกเขาจำต้องรีบสังหารผู้บำเพ็ญชั่วร้ายอย่างสุดกำลังก่อนที่ผู้บำเพ็ญอื่นจะลงมือ เพื่อสะสมจำนวนศีรษะให้มากพอ
มิเช่นนั้นแล้ว หากช้าไปก็จะถูกศิษย์อื่นสังหารไปหมด พวกเขาก็จะพลาดโอกาส
ดังนั้นศิษย์นับร้อยจึงหลั่งไหลกันเป็นฝูงบินมุ่งสู่ส่วนลึกของเขาฟ้าคะนอง ส่วนลู่ฝานก็มิได้เป็นข้อยกเว้น
เขาดูออกว่า บนเขาฟ้าคะนองนี้มีการซุ่มโจมตีอยู่ คาดว่าน่าจะมีการวางค่ายกลขนาดใหญ่เอาไว้หลายแห่ง
เจิ้นเหรินคูหรงนั่นแหละคือผู้ล่อให้พวกเขาเข้าไป
ในข้อนี้ สำนักเต๋าและสำนักปราณเดียวก็รู้แก่ใจดี แต่ก็ยังคงยืนกรานให้ศิษย์ไล่สังหาร เพราะประการหนึ่งเพื่อทดสอบว่าในหมู่ศิษย์รุ่นนี้มีอัจฉริยะหรือไม่ ประการที่สองก็เพื่อช่วงชิงเหมืองแร่ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม