ทันทีที่ลู่ฝานเร่งเร้าวิชาปราณฟ้ากล้า ใบมีดนับไม่ถ้วนภายในหอหมื่นคมก็หมุนพุ่งเข้าหาเขา แต่ละเล่มคมกริบยิ่ง ทว่าพอฟันใส่ร่างลู่ฝานกลับมีเพียงประกายไฟกระเด็นออกมาเป็นวงกว้าง ไม่อาจทำลายการป้องกันของเขาได้แม้แต่น้อย
“วิชาปราณฟ้ากล้าช่างทรงอานุภาพสมคำร่ำลือ แม้รับสมบัติโบราณตรง ๆ ก็ยังไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย” สิ้นเสียง ลู่ฝานก็พุ่งขึ้นไปยังยอดหอ เตรียมฝ่าออกไปอย่างดุดัน
ส่วนด้านนอกในเวลานี้ เมื่อจุ้ยเทียนกับหลี่เค่อหรานเห็นลู่ฝานถูกขังไว้ ทั้งคู่ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด
“แย่แล้ว! สหายเต๋าลู่ถูกขังไว้ ไม่แน่ว่าอาจถูกบดขยี้จนตายอยู่ข้างใน!” หลี่เค่อหรานร้อนใจดุจไฟเผา
พูดจบ หลี่เค่อหรานก็คิดจะเข้าไปช่วย ทว่ายังไม่ทันได้ขยับ ก็เห็นหญิงสาวที่อยู่ไกลออกไปหยิบถุงเลี้ยงสัตว์วิญญาณออกมาอีกใบ แล้วตบเบา ๆ ฝูงผึ้งพิษมหาศาลก็พุ่งออกจากถุงเก็บของ เข้าจู่โจมหลี่เค่อหราน
เมื่อเห็นฝูงผึ้งพิษสีดำทะมึน หลี่เค่อหรานก็รู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ นี่เห็นชัดว่าเป็นแมลงวิญญาณที่มีอานุภาพสังหารสูงยิ่ง
เมื่อไม่มีทางเลือก หลี่เค่อหรานจึงได้แต่สร้างโล่พลังวิญญาณขึ้นมาป้องกัน ตั้งรับอย่างสุดกำลังไม่ให้ฝูงผึ้งพิษเข้าถึงตัว
เพียงชั่วพริบตา จากทั้งสามคนก็มีถึงสองคนถูกหญิงสาวกดดันจนแทบขยับไม่ได้ เหลือเพียงจุ้ยเทียนคนเดียว
“หึ เมื่อครู่ยังทำท่าโอหังนักมิใช่หรือ สุดท้ายก็ยังถูกข้าจับได้อยู่ดี” เมื่อเห็นลู่ฝานถูกขังด้วยสมบัติโบราณ ส่วนบัณฑิตหน้าขาวก็ถูกฝูงผึ้งพิษของนางล้อมไว้ หญิงสาวก็ยิ่งมั่นใจ ราวกับการสังหารทั้งสามเป็นเพียงเรื่องของเวลา
แต่จุ้ยเทียนกลับยิ้มน้อย ๆ ในเวลานี้ เขายกมือขึ้น พลันมีสายฟ้าหยินสี่ห้าลูกลอยอยู่รอบกาย ดูท่าทางแล้วคล้ายต้องการประมือกับหญิงสาว