“แม่หนู อายุยังน้อยแต่ใจกล้าไม่เบา วันนี้ข้าจะสั่งสอนแทนผู้ใหญ่ของเจ้าเอง!” จุ้ยเทียนยกมือปล่อยลูกบอลสายฟ้าสีดำ เตรียมประมือกับอีกฝ่าย
“รนหาที่ตายนัก! ดูสมบัติโบราณของข้า หอหมื่นคม!” เด็กสาวพลิกมือหยิบหอคอยเล็กออกมา แล้วโยนใส่ทั้งสามคนของลู่ฝานโดยไม่ลังเล
ทันทีที่หอหมื่นคมพุ่งออกไป มันก็แปรเปลี่ยนเป็นหอคอยโบราณขนาดใหญ่ในชั่วพริบตา! ภายในหอคอยยังเต็มไปด้วยคมดาบนับไม่ถ้วนที่หมุนวนอยู่ หากถูกดูดเข้าไปข้างใน คงถูกบดขยี้จนกลายเป็นเศษเนื้อในทันที!
“เปิดฉากก็ใช้สมบัติโบราณเลย! แม่หนูคนนี้รับมือไม่ง่ายจริง ๆ!” หลี่เค่อหรานเห็นดังนั้นก็ใจหายวาบ รีบหลบฉากออกไป
แต่หอหมื่นคมกลับไม่ได้ไล่ตามหลี่เค่อหรานหรือจุ้ยเทียน หากพุ่งเข้าใส่ลู่ฝานแทน!
ลู่ฝานเหลือบมองก็รู้ทันทีว่าสมบัติโบราณชิ้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดา หากประมาทอาจพลาดท่าได้
คิดได้ดังนั้น ลู่ฝานก็กลายเป็นเงาพร่าเลือน พุ่งหนีไปยังที่ไกลพร้อมตะโกนว่า “แม่หนู ข้าไม่ได้จะสั่งสอนเจ้าเสียหน่อย! ไล่ตามข้ามาทำไม!”
“ฮึ! ไอ้หน้าดำอัปลักษณ์ ทำเอาข้าขัดหูขัดตา เห็นทีต้องจัดการเจ้าก่อน!” เด็กสาวแค่นเสียง
“หน้าดำก็ไม่ใช่ความผิดข้าเสียหน่อย!” ลู่ฝานได้แต่จนคำพูด ทว่าหอหมื่นคมก็กำลังครอบลงมาถึงเหนือศีรษะของเขาแล้ว
ฟู่!
ในเวลานี้ จุ้ยเทียนซึ่งหนีออกไปไกลแล้วสะบัดมือขว้างสายฟ้าหยินในมือออกไป
ครืน!
สายฟ้าหยินกระแทกหอหมื่นคมจนมันกระเด็นออกไปเล็กน้อย ทว่าใช่ว่าจุ้ยเทียนจะมีน้ำใจช่วยลู่ฝาน เขารู้ดีว่าลู่ฝานมีฝีมือเพียงใด ต่อให้ไม่ลงมือ ลู่ฝานก็หนีรอดได้อย่างแน่นอน ที่จู่ ๆ โจมตีหอหมื่นคมก็เพียงอยากทดสอบว่าการป้องกันของสมบัติโบราณชิ้นนี้เป็นเช่นไร