ก่อนที่ลู่ฝานจะออกจากการปิดด่าน เขายังตรวจดูสภาพของอีกาสามตาเป็นพิเศษ แต่พวกมันยังคงหมอบอยู่ในถุงเลี้ยงสัตว์วิญญาณ ดูท่าจะยังไม่มีวี่แววว่าจะลืมตา
“ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน” ลู่ฝานไม่คิดเลยว่าการที่อีกาสามตาเหล่านี้จะทะลวงขึ้นสู่ระดับห้าต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ถึงอย่างไรเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงรออย่างอดทน
จากนั้นลู่ฝานก็ถอนค่ายกลปิดกั้น แล้วมุ่งหน้าไปยังลานฝึก
ขณะนั้น ภายในถ้ำพำนักที่ลานฝึก บรรพชนจิ่งกับบรรพชนเทียนหั่วกำลังสนทนาเรื่องใดกันอยู่ก็ไม่ทราบ ครั้นเห็นลู่ฝานมาถึง ทั้งสองจึงเผยรอยยิ้มออกมา
“ศิษย์จุนลู่ปิดด่านไปเก้าปี พอออกมาก็ดูสดชื่นมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ดูท่าคงได้รับผลเก็บเกี่ยวไม่น้อย” บรรพชนจิ่งมองประกายในดวงตาของลู่ฝาน พลางเอ่ยยิ้ม ๆ
“ศิษย์จุนลู่ของเราผู้นี้ แม้รากวิญญาณจะธรรมดา แต่หัวใจแห่งมหาเต๋ากลับมั่นคงเหนือคนทั่วไป วันหน้าต้องมีอนาคตไกลแน่” บรรพชนเทียนหั่วกล่าวชมอย่างไม่ตระหนี่เช่นกัน
ลู่ฝานรีบประสานมือ “ศิษย์คารวะบรรพชนทั้งสอง”
“พิธีรีตองไม่ต้องแล้ว ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปีกว่าถ้ำหลีหั่วจะเปิด เหตุใดศิษย์จุนลู่จึงออกจากการปิดด่านก่อนกำหนดเล่า?” บรรพชนจิ่งถาม
“ศิษย์เองก็อยากปิดด่านให้ครบสิบปี เพียงแต่ใช้โอสถหมดแล้ว จึงอยากมาขอโอสถหยวนทองจากบรรพชนทั้งสองสักสองสามเม็ด” ลู่ฝานกล่าวตรง ๆ โดยไม่เกรงใจ
โอสถหยวนทองเป็นโอสถระดับสี่ที่ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองใช้รับประทาน ฤทธิ์โอสถอ่อนโยน สามารถเติมพลังวิญญาณให้ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองได้อย่างต่อเนื่อง หากผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรกต้องการทะลวงสู่ระยะกลาง ก็จำเป็นต้องรับประทานเป็นเวลานานเพื่อสะสมพลังวิญญาณ