ลู่ฝานเห็นเงาร่างที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าพลันยินดีขึ้นมา ไม่คิดว่าฉื่อเหมยจะมาจริง ๆ จึงรีบเปิดค่ายกลอารักขาสำนัก
ฉื่อเหมยกำลังเหาะเหินมาถึง พริบตาเดียวก็มองเห็นศพนับสิบร่างเกลื่อนพื้น หัวใจพลันเต้นระรัว นี่สังหารคนไปมากมายเพียงใดกัน?
“สหายเต๋าฉื่อเหมยไม่หวั่นอันตราย เดินทางมาร่วมตามนัด ช่างทำให้ข้าประหลาดใจนัก คราวนี้ข้ามีผู้ช่วยเพิ่มมาอีกคนแล้ว” ลู่ฝานรีบก้าวเข้าไปประสานมือกล่าว
หลังฉื่อเหมยร่อนลงพื้น ก็ประสานมือกลับอย่างจนใจ “สหายเต๋าหลี่มีอิทธิฤทธิ์ถึงเพียงนี้ ไหนเลยต้องการผู้ช่วยอย่างข้า ตอนข้าฝ่าขั้นแก่นทอง ยังทุ่มเงินก้อนโตเชิญสหายขั้นสร้างฐานถึงเจ็ดคน จึงพอจะคุมสถานการณ์ไว้ได้”
“แต่สหายเต๋าหลี่กลับเก่งกาจนัก คนเดียวเทียบได้ถึงเจ็ดคน!”
ฉื่อเหมยตะลึงจนตาค้าง
“สหายเต๋าฉื่อเหมยกล่าวเกินไปแล้ว ข้าเองก็ปกป้องที่นี่อย่างยากลำบาก” ลู่ฝานส่ายหน้า จากนั้นเชิญฉื่อเหมยเข้าไปในศาลาพักร้อน แล้วถามต่อว่า “ท่านเจิ้นเหรินเก็บตัวฝึกฝนมาสองปี ได้ก้าวสู่ขั้นแก่นทองแล้วหรือ?”
เมื่อถูกถาม ฉื่อเหมยถอนหายใจเบา ๆ พลางยกมือขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่สำเร็จ
“อะไร? ฝ่าขั้นแก่นทองล้มเหลวหรือ?” ลู่ฝานเห็นฉื่อเหมยใช้เวลาถึงห้าวันกว่าจะมาถึง ก็เดาได้แปดส่วนว่าคงล้มเหลว มิฉะนั้นความเร็วในการเหาะเหินยามฝ่าขั้นแก่นทองคงไม่เชื่องช้าเช่นนี้ ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
“แม้คราวนี้ข้าจะเตรียมตัวฝ่าขั้นแก่นทองไว้อย่างพร้อมสรรพแล้ว แต่พรสวรรค์มีจำกัดเหลือเกิน ใช้ทรัพยากรจนหมดสิ้น สุดท้ายก็ยังลงเอยด้วยความล้มเหลว” ฉื่อเหมยมีสีหน้าขมขื่น ทั้งพลังชีวิตและจิตวิญญาณก็ไม่ดีเหมือนเมื่อสองปีก่อนแล้ว
ลู่ฝานมองท่าทางห่อเหี่ยวของฉื่อเหมย ไม่รู้จะปลอบอย่างไร จึงกล่าวได้เพียงว่า “ไม่เป็นไร ถือเสียว่าเป็นการสั่งสมประสบการณ์ คราวหน้าต้องสำเร็จแน่”