หลังลู่ฝานวางค่ายกลสายฟ้าหกเกราะ ฉื่อเหมยที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าตื่นตะลึง เอ่ยว่า “สหายเต๋าหลี่ หากข้าเดาไม่ผิด ค่ายกลนี้คงเป็นค่ายกลสายฟ้าหกเกราะที่บรรพาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเต๋าสร้างขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน เหตุใดเจ้าจึงมีมันได้?”
“ข้าเคยรู้จัก ‘สหาย’ จากสำนักเต๋าผู้หนึ่ง เขามอบค่ายกลนี้ให้ พลังของมันก็พอใช้ได้ ไม่ถึงกับเก่งกาจอะไร” ลู่ฝานกล่าวเนิบ ๆ
อย่างไรเสีย ตอนนั้นโจวซานใช้มันรับมือกับอสูรขั้นสองยังลำบาก อย่างมากก็พอสร้างความเสียหายให้ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานได้บ้าง นับว่าไม่โดดเด่นอะไรเลย
“ที่พลังไม่แข็งแกร่งก็เพราะเจ้าใช้ผิดวิธี ค่ายกลนี้เป็นผลงานของบรรพชนขั้นปฐมกำเนิด จะธรรมดาได้อย่างไร แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ รอจัดการอีแร้งอัสนีหน้าคนแล้ว ข้าค่อยอธิบายให้เจ้าฟังโดยละเอียด” ฉื่อเหมยกล่าว
ลู่ฝานพยักหน้าเบา ๆ ส่วนเยว่เหยาก็หยิบยันต์ผนึกวิญญาณออกมาสามแผ่น ยกมือโยนขึ้นกลางอากาศ ก่อนประสานอินอย่างรวดเร็วเพื่อกระตุ้นยันต์
ทว่าการกระตุ้นยันต์ผนึกวิญญาณเชื่องช้าอย่างยิ่ง อย่างไรเสียมันก็เป็นแผ่นยันต์ขั้นสี่ ขณะที่ระดับบำเพ็ญของเยว่เหยาไม่สูง นางจึงทำได้เพียงแลกเวลากับพลังอำนาจ
“สหายเต๋าหลี่ ตอนนี้เตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว ลงมือได้” ฉื่อเหมยกล่าว
ลู่ฝานไม่ลังเล รีบทะยานมุ่งหน้าไปยังหุบเขาลึกทันที
ขณะนั้นอีแร้งอัสนีหน้าคนยังคงพัวพันกับฝูงกาอยู่ บางทีแม้แต่ตัวมันเองก็คงประหลาดใจ เหตุใดอสูรขั้นห้าอย่างมันจึงจัดการอีกาฝูงเดียวไม่ได้?
ลู่ฝานที่มาคนเดียวไม่ได้รีบร้อนเข้าไปยั่วยุอีแร้งอัสนีหน้าคน แต่เฝ้าสังเกตฝูงกาเหล่านั้นก่อน