นับตั้งแต่ลู่ฝานเข้าสำนักเต๋า ประโยคที่เขาได้ยินบ่อยที่สุดจากสิ่งที่พบเห็นก็คือ “อายุขัยของข้าใกล้สิ้นแล้ว เกรงว่าคงไร้หวังจะทะลวงขั้น”
เหล่าผู้บำเพ็ญที่สิ้นใจอย่างหดหู่และดับขณะนั่งสมาธิเหล่านั้น หากสืบสาวต้นตอแล้ว ล้วนเป็นเพราะขาดแคลนทรัพยากรในการบำเพ็ญ
ดินแดนต้าเหยียนตั้งอยู่บริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ของชางหลาน นับเป็นพื้นที่ที่ปราณวิญญาณและทรัพยากรขาดแคลน ห่างชั้นจากใจกลางทวีปชางหลานอย่างยิ่ง
ลู่ฝานเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ หากรวบรวมวัตถุดิบที่ต้องใช้ในการเข้าสู่ขั้นแก่นทองได้ครบภายในเวลาอันสั้น นั่นก็เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ในชางหลานแล้ว
“ข้ากับเจ้าเพิ่งพบกันเพียงครั้งเดียว วัตถุดิบมูลค่ากว่าสี่หมื่นหินวิญญาณนี้ ทั้งยังมาจากผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นต้นอย่างเจ้า ฟังอย่างไรก็ไม่น่าเชื่อถือ” แม้ในใจลู่ฝานจะเชื่อไปแล้วสามส่วน แต่ก็ยังรู้สึกไม่วางใจ
“ผู้อาวุโส ข้าใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเชียนเฟิงมาร้อยกว่าปี เคยพบผู้บำเพ็ญอิสระที่ระมัดระวังตัวไม่น้อย ข้าเข้าใจขอรับ”
“หากไม่มีของดีจริง ข้าก็คงไม่เอ่ยปากเจรจาการค้าประเภทนี้ลอย ๆ หรอก”
ลั่วเหยียนพูดพลางไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินไปสองสามก้าว ก่อนชูสามนิ้วแล้วกล่าวต่อว่า “ผู้อาวุโสให้เวลาข้าสามเดือน ข้าจะไปรวบรวมวัตถุดิบ ระหว่างนี้ข้าไม่ขอรับเงินแม้แต่แดงเดียว จนกว่าจะรวบรวมวัตถุดิบที่ท่านต้องการได้ครบ แล้วเราค่อยจ่ายเงินส่งของพร้อมกัน”
พอได้ยินเช่นนี้ ลู่ฝานก็ประหลาดใจ อีกฝ่ายมั่นใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ เขาถามว่า “เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะเปลี่ยนใจไม่เอา หรือฆ่าชิงทรัพย์?”