ขณะนั้น คนทั้งสี่ที่หนีออกจากวังใต้ดินได้ ต่างมุ่งผ่านแม่น้ำลับใต้พิภพ ในที่สุดก็หนีพ้นออกมาและลงพักอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง
หลังผ่านศึกต่อเนื่องหลายครั้ง ลู่ฝานแม้ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ลมหายใจกลับแปรปรวนเล็กน้อย ส่วนเย่หลิงซีก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน
ผู้ที่บาดเจ็บหนักที่สุดยังคงเป็นลั่วชิงเตี๋ย พลังบำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรกของนางร่วงลงกลับไปถึงขั้นสร้างฐานขั้นปลายอย่างไม่อาจฝืน
“สหายเต๋าชิงเตี๋ย ครั้งนี้ที่พวกเราหนีรอดมาได้ ต้องขอบคุณเจ้ามาก หากเป็นคนอื่นคงไม่มีความกล้าพอจะทำลายแก่นทองของตน” เย่หลิงซีซึ่งเวลานี้เลิกถือโทษหญิงสาวทั้งสองแล้ว เอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้า
“ไม่เป็นไร ก็แค่ต้องบำเพ็ญเพิ่มอีก 20 ปีเท่านั้น” ลั่วชิงเตี๋ยยกมือขึ้นเล็กน้อย
ความจริงแล้ว บำเพ็ญสัก 12 หรือ 13 ปีก็เพียงพอแล้ว ที่ลั่วชิงเตี๋ยบอกว่า 20 ปี ก็เพราะอยากใช้เรื่องนี้เรียกความเห็นใจจากลู่ฝาน
“พี่หญิง พวกเรารีบไปจากที่นี่ก่อนเถิด ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยนัก” ลั่วชิงอียังหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย ดูคล้ายไม่อยากอยู่ต่อ
ลู่ฝานจึงเอ่ยขึ้นว่า “สหายเต๋าทั้งสองจงหาถ้ำพำนักที่ปลอดภัยเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บก่อน รอข้าหาวัสดุอีกสองสามอย่างได้แล้วปรุงโอสถแปรทารกเก้าครั้ง ข้าจะติดต่อสหายเต๋าเย่ให้แจ้งพวกเจ้าเอง”
“ได้คำรับรองจากสหายเต๋าลู่ด้วยตนเอง การเดินทางครานี้ก็คุ้มค่าแล้ว เช่นนั้นขอลาก่อน” เมื่อได้รับคำรับรองจากลู่ฝานอีกครั้ง ลั่วชิงเตี๋ยก็วางใจลงได้ในที่สุด
แม้การเดินทางครั้งนี้พวกนางจะไม่ได้สมบัติโบราณมา แต่การได้โอสถแปรทารกเก้าครั้งก็ถือว่าไม่เสียเที่ยวแล้ว อย่างไรเสีย สำหรับผู้บำเพ็ญอิสระที่ขาดแคลนทรัพยากรในการบำเพ็ญเช่นพวกนาง โอสถแปรทารกเก้าครั้งล้ำค่าหายากยิ่งกว่าสมบัติโบราณเสียอีก