br />“เจ้าหนุ่ม มีเงินแล้วใจกว้างไม่เบาเลยนะ”
เมื่อได้ฟังคำขอของเสิ่นเลี่ยน เหล่าหวังโถวก็ยิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้
“เห็นแก่ที่บิดาของเจ้าเป็นลูกค้าประจำของข้า ข้าจะคิดให้ถูกหน่อย”
“ราคาตลาดของลูกธนูหลิ่วเย่อยู่ที่ 100 เหวิน ข้าคิดตามราคานี้ แต่เก็บจากเจ้าแค่ 80 เหวิน”
“ส่วนลูกธนูเขี้ยวหมาป่า เจ้าก็รู้ว่าของสิ่งนี้ถูกควบคุมเข้มงวด ราคาไม่ลดลงมากนัก คิดลูกละ 300 เหวิน”
“จะเอาเท่าไร?”
เมื่อเหล่าหวังโถวถาม เสิ่นเลี่ยนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางเงิน 3 ตำลึงลงตรงหน้าโดยไม่ลังเล
“ข้าขอลูกธนูเขี้ยวหมาป่า 5 ดอก ที่เหลือเปลี่ยนเป็นลูกธนูหลิ่วเย่ทั้งหมด”
เมื่อเห็นเงิน 3 ตำลึงที่เสิ่นเลี่ยนวางลง เหล่าหวังโถวก็อดตาเป็นประกายไม่ได้
“เจ้าหนุ่มนี่มือเติบจริง ๆ ดูท่าข่าวลือภายนอกจะไม่ผิด เจ้าได้ของดีมาจากภูเขาหูผานไม่น้อยเลยสินะ”
“ลูกธนูเขี้ยวหมาป่า 5 ดอก คิดเจ้า 1,500 เหวิน ส่วนอีก 1,500 เหวิน ตามราคาที่เราตกลงกันเมื่อครู่ ซื้อได้ 18 ดอกครึ่ง”
“เอาอย่างนี้ ข้าแถมให้อีกครึ่งดอก รวมเป็นลูกธนูหลิ่วเย่ 19 ดอก”
“ท่านลุงหวังเกรงใจแล้ว!” เสิ่นเลี่ยนไม่ปฏิเสธส่วนลดของเหล่าหวังโถว เขาจ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นรับลูกธนูที่อีกฝ่ายส่งมา
ทว่าเมื่อรับลูกธนูแล้ว เสิ่นเลี่ยนกลับยังไม่รีบจากไป เขานั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเหล่าหวังโถวที่อยู่ตรงหน้า
“จริงสิ ท่านลุงหวัง ท่านพอจะรู้จักช่องทางฝึกยุทธ์บ้างหรือไม่?”