ยามรุ่งสาง เสิ่นเลี่ยนก็เข้าไปในลานของตน เริ่มฝึกหมัดเพื่อวอร์มร่างกาย
【สวรรค์ย่อมตอบแทนผู้เพียร】
【วิชา: หมัดพื้นฐาน (ยังไม่เข้าขั้น)】
【ความคืบหน้า: 40/100】
【ผลลัพธ์: ไม่มี】
หลังวอร์มร่างกายเสร็จ เสิ่นเลี่ยนก็เริ่มฝึกยิงธนูต่อ
แม้ยามนี้เสิ่นเลี่ยนจะมีทักษะหลากหลายอย่าง แต่การยิงธนูก็ยังเป็นวิชาที่เขาใช้ป้องกันตัว
ฟิ้ว!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ลูกธนูหลิ่วเย่ในมือเสิ่นเลี่ยนก็พุ่งปักเข้าไปในต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า
【สวรรค์ย่อมตอบแทนผู้เพียร】
【วิชา: วิชายิงธนู (ชำนาญ)】
【ความคืบหน้า: 253/500】
【ผลลัพธ์: ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น พละกำลังแขนเพิ่มขึ้น ง้างธนูได้แรง 1.2 สือ ยิงธนู 3 ดอกในชั่วพริบตาในระยะ 70 ก้าว ไม่พลาดเป้าแม้แต่ดอกเดียว!】
“ความชำนาญในการยิงธนูขึ้นมาถึง 253 แล้ว ความคืบหน้าเกินครึ่งไปแล้ว อีกไม่นานก็คงเลื่อนสู่ขั้นถัดไปได้”
เมื่อมองความคืบหน้าการฝึกยิงธนูตรงหน้า แววพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเสิ่นเลี่ยน
เขาก้าวเข้าไปดึงลูกธนูหลิ่วเย่ที่เพิ่งยิงปักไว้ระหว่างลำต้นออกมา ทว่ากลับเกิดเสียงกร๊อบดังขึ้น
ลูกธนูหลิ่วเย่หักเสียแล้ว
เมื่อเห็นลูกธนูหลิ่วเย่ที่หักอยู่ตรงหน้า เสิ่นเลี่ยนก็อดยกมือขึ้นกุมขมับไม่ได้
“คุณภาพลูกธนูมือสองนี่แย่จริง ๆ”
“พอดีลูกธนูหลิ่วเย่ชุดนี้ใกล้หมดแล้ว ไปหาเหล่าหวังโถวซื้อของใหม่เพิ่มดีกว่า”
ตอนนี้เขามีเงินติดตัวไม่น้อย ต่อให้จ่ายเงินเศษ 4 ตำลึงให้บ้านหวังเอ้อร์ไปแล้ว ก็ยังเหลืออีกเจ็ดแปดตำลึง
เสิ่นเลี่ยนคิดดังนั้น หลังจากกินมื้อเช้าอย่างง่าย ๆ แล้ว ก็เอ่ยทักสวี่ซู่จิ่น ก่อนมุ่งหน้าไปยังตลาดในเมืองทันที