ที่สนามบิน ในห้องรับรองวีไอพีห้องหนึ่ง
หวงจื้อเสียงและหลิวเหยียนนั่งกินขนมเล็กน้อยหน้าตาประหลาดใจ พร้อมกับจิบชาฟรีในห้อง
ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าป่านนี้ ผู้บังคับหน่วยพาพวกเขามารับใคร
หลิวเหยียนกระซิบถาม: "ผู้บังคับหน่วย แล้วเรามารับใครกันแน่ครับ?"
ผู้บังคับหน่วยดูนาฬิกาข้อมือแล้วพูด: "คงจะมาเร็วๆ นี้แหละ"
พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินเฉพาะทหารด้านนอก
ผู้บังคับหน่วยลุกขึ้นจัดเครื่องแบบ หมวกเล็กน้อย แล้วพาสองคนไปรอรับที่หน้าประตู
ในทางเดิน ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำ บนบ่ามีดาวทองสองดวง กำลังเดินตรงเข้ามาท่ามกลางทหารองครักษ์หลายนาย
"สวัสดีรองผู้บัญชาการเก่อ!"
เมื่อเห็นระดับของผู้มาเยือน หวงจื้อเสียงและหลิวเหยียนรูม่านตาหดลง
รีบยืดตัวตรง ยกมือทำความเคารพพร้อมกับผู้บังคับหน่วย
คนที่มา ก็คือพ่อของเก๋อจื้อหย่ง รองผู้บัญชาการเขตรบภาคตะวันตกเฉียงใต้คนหนึ่ง เก่อหงปิน
เก่อหงปินยิ้มพยักหน้าให้พวกเขาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพัก เลขานุการที่ตามมาคู่ใจรีบเตรียมชาให้ทันที
ส่วนคนที่เดินตามเข้ามาด้วย ก็คือเว่ยซานเหอ ผู้บัญชาการกองทัพ ยศพลตรี ลวี่ฉง ผู้บังคับการกองพลน้อยยานเกราะผสม
หยวนเฟิง อดีตผู้บังคับหมู่ ปัจจุบันเป็นเสนาธิการใหญ่หน่วยรบพิเศษหน่วยเสือดาวสายฟ้า และจูฮุ่ยฮุ่ย
"ไม่เจอกันนานเลยนะ สหายเสี่ยวหลี่..." เก่อหงปินพูดคุยทักทายกับผู้บังคับหน่วยดาบคมอย่างเป็นกันเอง
คนที่ในสายตาของหวงจื้อเสียงและคนอื่นๆ เป็นผู้บังคับหน่วยผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง กลับกลายเป็นแค่ "สหายเสี่ยวหลี่" ในสายตารองผู้บัญชาการได้เลย
อย่างไรก็ตาม รองผู้บัญชาการท่านนี้ดูแลตัวเองดีจริงๆ ถึงแม้จะใส่เครื่องแบบทหาร กล้ามเนื้อก็ยังแน่นเป็นมัดๆ