ยามดึกสงัด
ทั้งโรงเรียนนายร้อยหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา
ภายในมหาวิทยาลัย ทุกยาม ทุกแยก และประตูใหญ่ล้วนมีนายทหารยามเฝ้าหน้าที่อย่างเคร่งครัด
บนถนนในเขตทหาร ยังคงมีหน่วยลาดตระเวนเคลื่อนที่สองสามหน่วยคอยตรวจตรารอบข้างเป็นระยะ เพื่อความมั่นใจว่าจะไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
บนดาดฟ้าของหอพักแห่งหนึ่ง มีเงาร่างสามคนกำลังรับลมเย็น ๆ
ช่วงนี้อากาศร้อน ในยามค่ำคืนลมธรรมชาติบนดาดฟ้าพัดมาสบายผิดปกติ
ทั้งสามคนนั่งกับพื้น ข้าง ๆ มีโค้กสามกระป๋องวางอยู่ แต่ร่างกายของพวกเขายังคงกลิ่นเหล้า
ฟานต้าเหล่ยและฟางหมิ่นดื่มไม่เก่ง ต่างนอนหลับท่วมบนเตียงในหอพักไปแล้ว
หลี่เจียเซิ่งจิบโค้กแล้วพูดพลางยิ้ม “ว่าไง พวกเราส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้หน่วยเก่าขนาดนี้ พวกผู้บังคับบัญชาจะให้รางวัลอะไรพวกเราหรือเปล่านะ? หรืออาจจะให้ฉันเป็นผู้บังคับกองร้อยได้เลยไหม?”
จ้าวเผิงเฟยเหลือบตามองเขาอย่างดูถูก “ฝันไปเถอะ เรียกว่าของขวัญสำหรับพวกเรางั้นเหรอ? เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นฝีมือการวางแผนของฉินเฟิงคนเดียว จะมาเกี่ยวกับพวกเราสองคนได้ยังไง?”
“หัวหน้าเก่า พูดแบบนี้ไม่ได้นะ พี่เฟิงคนเดียวย่อมสู้มือไม่ไหว ต้องมีพวกเราสองคนช่วยประสานงานด้วยสิ” หลี่เจียเซิ่งพูดพลางโอ้อวดตัวเองอย่างอารมณ์ดี
ในหมู่พวกเขาสามคนนี้ ไม่มีใครเป็นพวกทหารใหม่อีกต่อไป
ทหารคุณภาพเยี่ยมจำนวนมากขนาดนี้หมายความว่าอย่างไร ทุกคนต่างรู้ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ปีนี้ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของฉินเฟิง คุณภาพของทหารใหม่สูงกว่าปีก่อน ๆ มากไม่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นผลการเรียน ความสามารถในการฝึกฝนประจำวัน หรือความกล้าหาญและความมุ่งมั่น ล้วนไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตโรงเรียนนายร้อยทั่วไปจะเทียบได้
กองทัพภาคตะวันตกเฉียงใต้ เนื่องจากข้อจำกัดทางภูมิศาสตร์และตำแหน่งการพัฒนาของตนเอง ความแข็งแกร่งโดยรวมจึงด้อยกว่าภาคอื่น ๆ อยู่เล็กน้อย