โอะชิมะปลุกปั่นอย่างร้อนรน เดินวนไปมาในห้อง
เมื่อครู่ เขาพูดรับประกันอย่างมั่นอกมั่นใจ
หากภารกิจนี้ไม่สำเร็จ ย่อมส่งผลกระทบต่ออนาคตของเขาอย่างแน่นอน
แม้แต่ภายในองค์กรเอง ก็มีคนจำนวนมากจ้องมองตำแหน่งของเขาอยู่ไม่วางตา
และเหล่าผู้บริหารระดับสูงของแดนสวย ล้วนแค่พูดเพียงคำเดียวก็สามารถชี้ชะตาเส้นทางในอนาคตของเขาได้
โอะชิมะพูดอย่างโกรธจัด: “ทำไมเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้ ทำไมไม่พูดก่อนหน้านี้ ไอ้สารเลวเอ้ย นายทำให้ฉันตายทั้งเป็นเลยรู้ไหม”
ลูกน้องโดนน้ำลายของเขาพ่นใส่เต็มหน้า แต่ก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับสภาพเป็นลูกหมา: “ผู้บังคับบัญชา เรื่องนี้ ฝ่ายทั้งหมดไม่มีใครคาดคิดมาก่อน”
“ตอนนี้ ในเวลาอันสั้น คิดจะส่งคนเข้าไปแทรกซึมอีกก็คงไม่เป็นไปได้ ทันทีที่ฝ่ายความมั่นคงลงมือ จะต้องเป็นการจู่โจมที่รุนแรงแน่นอน”
“ครั้งนี้ พวกเราไม่เพียงแต่จะสูญเสียกำลังพล แต่ความอุตสาหะที่ทุ่มเทมาหลายปีก็จะสูญเปล่าด้วย”
เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงินอีกต่อไป
เป็นความอุตสาหะของสายลับจำนวนเท่าไรต่อเท่าไร
ที่ใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวง ทำงานทั้งวันทั้งคืน ลักลอบแอบแฝง อยู่อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ต้องรู้ว่าอีกฝ่ายมีพลังชาติเข้มแข็ง ความสามัคคีก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
เมื่อความมั่นใจในชาติของประชาชนถึงจุดสูงสุด จำนวนคนที่เต็มใจเป็นลูกน้องก็จะน้อยลง
บางที อาจมีบางคนที่ไร้ซึ่งศรัทธา ยอมเป็นลูกน้องเพราะเงินและผู้หญิง
แต่คนแบบนี้ ไม่มีสถานะทางสังคมแม้แต่น้อย จะเอามาใช้ประโยชน์อะไรได้
ไม่ใช่แค่เสียเงินเปล่า ๆ ยังเสียข้าวสวยเปล่า ๆ อีกด้วยหรือ
“ไอ้ห่าเอ๊ย!”
“ให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ ไอ้พวกนี้!”
โอะชิมะโกรธจนตัวสั่น เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะทรุดหนักลงอย่างกะทันหันขนาดนี้