ในกำแพง มีสิ่งของขนาดเท่าฝ่ามือถูกโยนออกมา
ตามมาด้วยชายขี้เมาคนหนึ่ง ถือขวดเหล้า เดินโซเซออกมาจากที่มืด
แต่เขาแค่เดินผ่านกำแพงไป ไม่ได้เก็บของบนพื้น
แต่กลับใช้สายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
จนเดินไปถึงอีกฟากถนน ชายขี้เมาจึงกดหูฟัง พูดสองคำเบาๆ
"ปลอดภัย"
จากนั้น ก็มีพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ คนหนึ่ง ถือกระเป๋าเดินผ่านกำแพงไป
พนักงานออฟฟิศก้มลง แกล้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า แต่จริงๆ แล้วหยิบของชิ้นเล็กๆ บนพื้นใส่กระเป๋า
จากนั้น ก็ยืนขึ้นอย่างไม่แยแส เดินต่อไปข้างหน้า
พอถึงช่วงที่ไม่มีไฟถนน เขารีบหลบไปหลังกำแพง
พลางระวังมองสภาพแวดล้อมรอบข้าง พร้อมกับรีบถอดเสื้อผ้า เปลี่ยนเป็นชุดวิ่งตอนกลางคืน
ใช้เวลาประมาณสิบนาที พนักงานออฟฟิศก็อ้อมไปอ้อมมา สุดท้ายขึ้นแท็กซี่คันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างทาง
บนเบาะคนขับของแท็กซี่ ก็คือชายขี้เมาคนก่อนหน้านี้
เพียงแต่ เขาสวมหมวกแก๊ป บังหน้าไว้ มองไม่เห็นใบหน้า
"ของ...ได้มาแล้วเหรอ?"
"อืม!"
พนักงานออฟฟิศตบกระเป๋า บอกใบ้ให้รีบไป
ชายขี้เมาวางป้ายว่าง รีบสตาร์ทรถ
ตลอดทาง สองคนนี้ระมัดระวังตัวมาก ถ้ามีรถคันไหนตามหลังเกินสองซอย จะทำให้พวกเขารู้ตัวทันที
แต่โชคดีที่ตลอดทางไม่มีอะไรน่ากลัว ไม่มีรถตามพวกเขามา
สองคนจอดรถข้างทาง มุดเข้าไปในตรอกซอกซอย แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ตรอกซอกซอยในเมืองหลวง เชื่อมต่อกันไปมา ซับซ้อนมาก
คนไม่คุ้นเคยที่นี่ รับรองว่าต้องเดินหลงทางแน่ๆ
สองคนเดินทางมาถึงบ้านเรือนหลังหนึ่ง เคาะแหวนเหล็กที่ประตูเป็นจังหวะ