"มาๆๆ ชนแก้ว ชนแก้ว!"
ในเมืองหลวง ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
ทหารนักเรียนนายร้อยสิบกว่าคนที่แต่งกายด้วยชุดพลเรือน กำลังอยู่ในห้องส่วนตัว เพื่อฉลองการจะจบการศึกษาที่กำลังจะมาถึง
ชีวิตในโรงเรียนนายร้อยนอกจากจะต้องฝึกซ้อมแล้ว ยังมีวิชาเรียนและการสอบอีกมากมาย
สำหรับคนที่มีพื้นฐานด้านการศึกษาน้อยอยู่แล้ว มันเหมือนกับว่าแต่ละวันยาวนานเป็นปี
แม้แต่จ้าวเผิงเฟยและหลี่เจียเซิ่ง ยังมีเดือนละหลายครั้งที่อยากจะเอาผ้ามัดคอตัวเองแขวนคอตายที่หน้าประตูห้องเรียน
วิชาสายสามัญมันยากเกินไป ยากจริงๆ ทำไมต้องให้ท่องจำเยอะขนาดนี้?
ตอนแรกก็เพราะสอบได้คะแนนไม่ดี ไม่ชอบเรียน ถึงได้เข้ากรมทหาร
พอมาเป็นทหารกลับพบว่าสิ่งที่ต้องเรียนยิ่งมากขึ้นไปอีก
จะว่าไป ตั้งแต่วันแรกที่เข้าโรงเรียนนายร้อย
พวกเขาก็ใช้นิ้วนับวันรอคอยวันที่จะได้จบการศึกษาทุกวัน
ตอนนี้ สอบเสร็จ ผ่านการป้องกันวิทยานิพนธ์แล้ว พวกเขาก็ได้เวลาฉลองกันอย่างเต็มที่ ผ่อนคลายอย่างแท้จริงสักที
"พูดตามตรง ปีนี้ผ่านไปไวจริงๆ แต่ก็ยาวนานมากเหมือนกัน!"
ฟางหมิ่นวางแก้วเหล้า ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้า "ฉันยังจำได้เลย ตอนที่พวกเราเพิ่งเดินเข้าหอพัก ตอนนั้น...เอ้อ ความตื่นเต้น ความดีใจ ความปรารถนา มันอธิบายไม่ถูกเลย..."
หลี่เจียเซิ่งก็อดที่จะถอนหายใจด้วยความสะเทือนใจไม่ได้ "พอแกพูด ฉันก็นึกออกทันที ตอนนั้นพวกเราเพิ่งเข้าหอพัก ฟานต้าเหล่ยโม้หรือเปล่าว่าในกรมทหารเก่าเขาเก่งกาจแค่ไหน แข็งแกร่งแค่ไหน"
"ใช่ๆ ตอนนั้นเขาโม้เก่งมาก ทั้งเกียรติคุณขั้น 2 ทั้งทำลายสถิติ ทำเอาฉันตะลึงไปตามๆ กัน"