"เฮ้ ฉินเฟิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"
คนนั้นเดินเข้ามา แล้วก็กอดฉินเฟิงใหญ่เลย
ฉินเฟิงเห็นหน้าเขาก็ทำท่าตกใจดีใจด้วย
"หลี่เฟย นายมาอยู่นี่ได้ไง"
"มาดูงาน เรียนรู้หน่อยไง"
หลี่เฟยหัวเราะแล้วชกไหล่เขาทีหนึ่ง "ฉันได้ยินมานะ ว่าแกที่โรงเรียนนายร้อยโคตรจะรุ่ง เหล่านักเรียนผู้หญิงยืนต่อแถวส่งจดหมายรักให้แก นักเรียนต่างเรียกแกว่าเสี่ยวฉินอาจารย์..."
ฉินเฟิงโบกมือ "อย่าพูดอย่างนั้น ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้น ฉันแค่เก่งจริง ๆ เท่านั้นแหละ!"
สำหรับคนรู้จักเก่าแบบนี้ ฉินเฟิงไม่ต้องเกรงใจอะไรให้เสียเวลา
ความสัมพันธ์ของทหาร มันสร้างง่ายที่สุด
เคยแบกปืนมาด้วยกัน เคยทนทุกข์มาด้วยกัน เคยเสี่ยงตายมาด้วยกัน
แค่เดือนกว่า ๆ ก็ทำให้พวกเขาสร้างมิตรภาพในการรบที่ลึกซึ้งไม่ธรรมดาได้แล้ว
ฉินเฟิงหันไปมองคนแก่จอมเขี้ยวที่ยืนสูบซิการ์อยู่ข้าง ๆ แล้วถามอย่างสงสัย "ลาวฮุย แกเรียกฉันมามีอะไรสั่งสอนหรือเปล่า"
ลาวฮุยโบกมือให้พวกเขานั่งลง โดยไม่พูดจาเกรงใจ ตรงประเด็นทันที "ก็ใกล้สอบจบหลักสูตรแล้วนี่นา มีธุระต้องกลับมาจัดการหน่อย จัดการเสร็จก็ต้องไปต่อ"
"อีกเรื่องหนึ่ง..."
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้ววางไว้ตรงหน้าฉินเฟิง
ฉินเฟิงหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่ามันเป็นใบลาหยุด
ผู้ยื่นเรื่อง เป็นตัวเขาเอง และได้ประทับตราของโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว
"ข้อเขียน จบไปแล้ว" ลาวฮุยอธิบาย "ความสามารถของแก ไม่เหมาะที่จะอยู่โรงเรียนร่วมสอบปลายภาคกับนักเรียนคนอื่น ๆ"
"แน่นอน ทางโรงเรียนก็ไม่อยากให้เรื่องแบบปีที่แล้วเกิดขึ้นซ้ำอีก"
"ยังไงซะ ต่อไปแกก็แค่สะบัดก้นลาไป ไม่มีใครช่วยให้คำปรึกษาด้านจิตใจกับนักเรียนหลาย ๆ คนได้"