จันทร์เพ็ญดุจถาดเงินแขวนเด่นอยู่กลางฟ้ายามราตรีสีน้ำเงินเข้ม แสงจันทร์กระจ่างราวสายน้ำหลั่งรินลงมา สาดส่องทุ่งร้างกว้างใหญ่ไพศาลให้สว่างไสวดุจกลางวัน
บนพื้นดิน ต้นข้าววิญญาณเรียงรายสุดลูกหูลูกตาราวมหาสมุทรสีทอง รวงข้าวอวบอิ่มโน้มต้นจนลำต้นโค้งงอเล็กน้อย เมื่อลมราตรีพัดผ่าน ก็พลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่น กลิ่นอายวิญญาณจาง ๆ ลอยอบอวลไปในอากาศ
เงาร่างหลายสิบคนก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่กลางนาวิญญาณ เคียวในมือกวัดแกว่งตัดรวงข้าวอย่างรวดเร็ว ท่าทางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ทว่ากลับแฝงความร้อนรนที่ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่น้อย
หวังอันก็เป็นหนึ่งในกองแรงงานเหล่านี้ เสื้อผ้าของเขาเปื้อนดินและเศษใบข้าววิญญาณจนทั่ว
หยาดเหงื่อไหลจากแก้มซูบตอบ ซึมเปียกคอเสื้อ
สีหน้าของเขาดูอิดโรยอย่างยิ่ง สภาพไม่ต่างจากผู้ลี้ภัยที่หนีตายมาเท่าใดนัก เพียงมีเสื้อผ้าที่พอจะเรียกว่ายังสมบูรณ์อยู่มากกว่าหนึ่งชิ้นเท่านั้น
ถึงกระนั้น หวังอันก็ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่น้อย
มือที่กำเคียวของเขาสั่นระริกเพราะออกแรงต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน ข้อนิ้วซีดขาว แขนปวดล้าจนแทบยกไม่ขึ้น แต่เขายังคงกัดฟันฟาดเคียวลงครั้งแล้วครั้งเล่า ตัดข้าววิญญาณอย่างคล่องแคล่ว มัดเป็นฟ่อนแล้วกองไว้ด้านหลัง
เขารู้ดีว่า หากเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณผืนนี้ไม่เสร็จและส่งมอบให้ครบตามจำนวนภายในกำหนด คนงานเบ็ดเตล็ดอย่างพวกเขาก็ต้องเผชิญบทลงโทษที่ยากจะจินตนาการ!
หวังอันเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก เมื่อสองปีก่อน เขาบังเอิญไขปริศนาความทรงจำในครรภ์ได้ จิตปัญญาในอดีตชาติตื่นขึ้น และยังได้รู้ว่าในโลกนี้มีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่
นับแต่นั้น การแสวงหาวาสนาเซียนและก้าวสู่หนทางบำเพ็ญเซียนก็กลายเป็นความปรารถนาเดียวในใจเขา
เพราะมีรากวิญญาณเบญจธาตุปะปน เขาจึงเข้าร่วมกองบุกเบิกของหุบเขาชิงเสีย กลายเป็นคนปลูกพืชวิญญาณชั้นล่างสุด ทำหน้าที่คนงานเบ็ดเตล็ดติดตามกองกำลังมายังทุ่งร้างห่างไกลจากสำนักเซียนใหญ่
เขาอยู่ที่นี่มาได้สามปีแล้ว
ตลอดสามปีที่ผ่านมา หวังอันตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางทุกวัน แบกจอบออกไปถางที่รกร้างและดูแลนาวิญญาณอย่างเอาใจใส่
ข้าววิญญาณต้องการสภาพแวดล้อมในการเติบโตอย่างเข้มงวด เขาจึงไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว
คนคนเดียวต้องดูแลนาวิญญาณเจ็ดถึงแปดหมู่ ตั้งแต่หว่านเมล็ดจนถึงเก็บเกี่ยว แทบไม่มีวันได้พัก ชีวิตลำบากยิ่งกว่าตอนอยู่ในโลกมนุษย์เสียอีก!
ตอนเพิ่งมาถึงทุ่งร้าง หุบเขาชิงเสียแจกเคล็ดวิชาเล่มหนึ่งชื่อ “วิชาฉางชิง” ให้แก่คนงานเบ็ดเตล็ดทุกคน โดยกล่าวว่าพวกเขาสามารถฝึกฝนยามว่างได้ หากฝึกจนมีความสำเร็จเล็กน้อย ก็อาจมีโอกาสเป็นศิษย์ในนาม
วิชาฉางชิงเล่มนี้เป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนระดับต่ำที่สุด แต่ในสายตาหวังอัน มันคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่จะพาเขาไปสู่วาสนาเซียน
บัดนี้ หวังอันอายุครบสิบแปดปีแล้ว
เขาฝึกวิชาฉางชิงมาครบสามปี แต่เพิ่งสัมผัสถึงปราณได้เท่านั้น แม้แต่ธรณีประตูของขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งก็ยังไม่อาจแตะต้อง!
ไม่ใช่เพราะเขาพยายามไม่มากพอ หากแต่ภาระงานของกองบุกเบิกหนักหนาสาหัสเกินไป
ทุกวันต้องทำงานตั้งแต่รุ่งเช้าจนดึกดื่น พอกลับถึงกระท่อมไม้ซอมซ่อ เขาก็เหนื่อยจนล้มตัวลงนอน อย่าว่าแต่ยกมือเลย แม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับยังแทบไม่มี ไหนเลยจะหาเวลาฝึกฝนได้มาก
ที่น่าจนใจยิ่งกว่านั้นคือ ผลผลิตข้าววิญญาณแทบไม่เหลือให้เก็บไว้เลย
ข้าววิญญาณที่เก็บเกี่ยวได้ในแต่ละปีต้องส่งให้หุบเขาชิงเสียครึ่งหนึ่ง เพื่อนำไปชำระภาษีประจำปี นี่เป็นกฎที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งยังต้องใช้เป็นค่าอาหาร ที่พัก และค่าใช้จ่ายประจำวัน เมื่อคำนวณแล้ว ตลอดทั้งปีหวังอันแทบไม่เหลือข้าววิญญาณไว้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำมันมาช่วยในการฝึกฝน
หากส่งภาษีไม่ครบ ก็จะถูกขับออกจากตลาดบุกเบิกทันที!
ภายในตลาดยังมีผู้บำเพ็ญของหุบเขาชิงเสียคอยคุ้มกัน แต่ภายนอกตลาดนั้นมีสัตว์อสูรอยู่ทุกหนแห่ง!
กล่าวได้ว่า ทันทีที่ออกจากตลาด คนธรรมดาอย่างเขาคงไปได้ไม่ไกลก็ถูกสัตว์อสูรที่เพ่นพ่านอยู่ภายนอกคาบไปแล้ว!
นี่คือชะตากรรมของคนชั้นล่างในโลกบำเพ็ญเซียน ไร้กำลังจะเปลี่ยนแปลง และมองไม่เห็นโอกาสพลิกชะตาแม้แต่น้อย
เคียวในมือหนักขึ้นเรื่อย ๆ หวังอันออกแรงตัดข้าววิญญาณกอหนึ่ง สีหน้าของเขาชาด้านอย่างยิ่ง แววตาค่อย ๆ หม่นแสงลงทีละน้อย
เมื่อหมดเรี่ยวแรง เขาก็หย่อนก้นลงนั่งบนคันนา ปล่อยให้กางเกงเปื้อนดิน หอบหายใจเฮือกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในนาอบอ้าวยิ่งนัก ไม่มีแม้แต่ลมเย็นพัดผ่านสักสาย หน้าอกของเขาราวกับถูกก้อนหินยักษ์ทับไว้ แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก
หวังอันถอนหายใจยาว พลางพึมพำกับตนเองว่า “การบุกเบิกของหุบเขาชิงเสียยิ่งรวดเร็วขึ้นทุกที ศึกแนวหน้ากับสัตว์อสูรก็ตึงมือ คนงานเบ็ดเตล็ดอย่างพวกเราที่อยู่แนวหลังก็พลอยแบกรับแรงกดดันหนักขึ้นทุกวัน...”
สถานการณ์ของกองบุกเบิกทั้งหมดในยามนี้ไม่สู้ดีนัก คนปลูกพืชวิญญาณอย่างหวังอันจำต้องเร่งทำงานล่วงเวลา แม้ยามดึกก็หยุดพักไม่ได้ เพื่อให้ทำตามข้อกำหนดของหุบเขาชิงเสียได้โดยเร็ว
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด จู่ ๆ ก็เกิดโรคแมลงประหลาดขึ้นในนาวิญญาณ หลังข้าววิญญาณสุก หากไม่เก็บเกี่ยวให้ทัน ไม่นานก็จะถูกกัดกินจนเกลี้ยง!
โรคแมลงนั้นมาไร้ร่องรอยไปไร้ร่องรอย ผู้บำเพ็ญของหุบเขาชิงเสียเคยมาตรวจดูแล้ว แต่ก็แก้ปัญหาไม่ได้ ถึงกระนั้น จำนวนข้าววิญญาณที่หุบเขาชิงเสียเรียกเก็บจากแต่ละคนในทุกปีก็ยังคงเท่าเดิม ไม่ลดลงแม้แต่น้อย!
หวังอันกวาดตามองนาวิญญาณข้างกาย เห็นรวงข้าววิญญาณหลายรวงเต็มไปด้วยรูเล็ก ๆ ถี่พรืด บางรวงถูกกัดแหว่งวิ่นจนเห็นเมล็ดข้าวลีบแห้งข้างใน
เมื่อเห็นข้าววิญญาณที่ควรจะอวบอิ่มกลับกลายเป็นเช่นนี้ ความทุกข์ใจในอกเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ตลอดสามปีที่มายังทุ่งร้างแห่งนี้ เขาเข้าใจความจริงข้อหนึ่งมานานแล้ว นับตั้งแต่ก้าวเข้าร่วมกองบุกเบิก ทุกสิ่งก็ไม่อยู่ในอำนาจของเขาอีกต่อไป!
ความเศร้าหมองยากจะบรรยายเอ่อท้นขึ้นในใจ หวังอันกำเคียวในมือแน่น
ผู้บำเพ็ญของหุบเขาชิงเสียเหล่านั้นอยู่สูงส่งเหนือผู้คน มองชีวิตคนงานเบ็ดเตล็ดอย่างพวกเขาเป็นเพียงหญ้าฟาง ไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นคนด้วยซ้ำ!
ตลอดสามปีนี้ เขาเห็นคนปลูกพืชวิญญาณตายในทุ่งร้างแห่งนี้มามากมาย ใบหน้าคุ้นเคยที่ร่วมบุกเบิกมาพร้อมกับเขา บัดนี้เหลืออยู่ไม่กี่คนแล้ว
แต่หุบเขาชิงเสียไม่ใส่ใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย เมื่อมีคนตายมาก พวกเขาก็เหมือนตอนรับสมัครหวังอันในคราแรก ออกไปหาคนที่ปรารถนาวาสนาเซียนจากภายนอกมาเติมอีกกลุ่ม
ในโลกนี้มีผู้คนมากมายที่อยากก้าวสู่หนทางบำเพ็ญเซียนและแสวงหาวาสนาเซียน คนชั้นล่างอย่างพวกเขาไม่เคยขาดแคลน
หวังอันมีชีวิตมาจนถึงวันนี้ได้ก็เพราะไหวพริบและความขยัน เขาไม่รู้ว่าจะทนอยู่ในทุ่งร้างแห่งนี้ได้นานเพียงใด บางทีพรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ เขาอาจกลายเป็นคนถัดไปที่ล้มตายในนาวิญญาณ หรือถูกขับออกจากตลาด
ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมสารพัด แต่เขากลับเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย!
หวังอันทำได้เพียงกัดฟันทนประคองตัวอยู่ในทางตัน ขอเพียงมีชีวิตต่อไปได้อีกวัน ก็นับเป็นอีกวัน
หลังพักอยู่ครู่หนึ่ง หวังอันรู้สึกว่าเรี่ยวแรงฟื้นคืนมาบ้าง เขาสูดหายใจลึก กำเคียวไว้แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ฝ่ามือของเขาถูกด้ามไม้เคียวเสียดสีจนถลอกไปนานแล้ว บาดแผลตกสะเก็ดเลือดหนา พอขยับก็รั้งผิวหนังโดยรอบจนปวดแสบเป็นระลอก
แต่เขาหยุดไม่ได้ ต่อให้ฝ่ามือชุ่มโชกไปด้วยเลือด เขาก็ทำได้เพียงลากร่างหนักอึ้งกลับไปทำงานในนาวิญญาณต่อ
เพิ่งลุกขึ้นเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ หวังอันก็สะดุดเข้ากับบางสิ่ง ร่างเซถลา เกือบล้มลงกับพื้น!
เขาสะดุ้ง รีบทรงตัวให้มั่นคง
หวังอันหันกลับไปอย่างสงสัย ก้มมองสิ่งที่อยู่ใต้เท้า เห็นก้อนหินสีเทาหม่นโผล่พ้นดินขึ้นมาครึ่งก้อน ดูจากส่วนที่เผยออกมาแล้ว คาดว่าทั้งก้อนคงมีขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือ
หวังอันถอนหายใจอย่างจนใจอีกครั้ง ช่างโชคร้ายถึงที่สุด แม้แต่เดินยังสะดุดก้อนหิน เรียกว่าดื่มน้ำเย็นยังติดฟัน!
เขาเดินเข้าไปข้างก้อนหินสีเทา ก้มลงคิดจะเก็บมันขึ้นมาแล้วโยนไปยังพื้นที่รกร้างไกล ๆ
แต่จังหวะที่แผลถลอกบนฝ่ามือเสียดสีกับผิวหินโดยไม่ตั้งใจ เลือดหยดหนึ่งก็เปื้อนลงบนก้อนหิน ทันทีที่เลือดสัมผัสหิน ก้อนหินสีเทาหม่นที่ดูไร้ความสำคัญก็พลันส่องประกายแสงสีขาวอ่อนจางวาบหนึ่ง!
ชั่วพริบตาต่อมา แสงสีขาวก็หายวับ ก้อนหินพลันอันตรธานไปในอากาศ!
หวังอันหน้าถอดสี ความหวาดผวาเอ่อท้นอยู่ในใจ ร่างกายถอยกรูดอย่างควบคุมไม่ได้ ส้นเท้ากระแทกคันนา เกือบหย่อนก้นลงไปนั่งกับพื้น
เขาสงสัยว่าตนเหนื่อยเกินไปจนเห็นภาพหลอนหรือไม่ แต่ในชั่วขณะถัดมา ศีรษะกลับพร่าเลือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งบุกรุกเข้ามาในห้วงจิตของเขาโดยฝืนบังคับ!
หยกประดับชิ้นหนึ่งงดงามวิจิตรอย่างยิ่ง พลันปรากฏขึ้นในทะเลจิตของเขา!