ทั้งสองสบตากัน เฉินล่างเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างงดงามจนทำให้ตะลึงทุกครั้งที่เจอ
สวีอวี่เวยก้าวเข้ามา มองเขาพินิจอย่างละเอียด ก่อนถามเสียงเบา «หลี่เชียนบอกว่าคุณไม่ค่อยสบายไม่ใช่เหรอ?»
เฉินล่างตอบ «ไม่เป็นอะไรมาก ตอนนี้เกือบหายดีแล้ว»
เธอพยักหน้า แล้วกวักมือไปข้างหลัง บอดี้การ์ดคนหนึ่งถือกล่องห่ออย่างประณีตเข้ามาส่งให้ เธอรับกล่องมาแล้วยื่นให้เฉินล่าง พลางกำชับ «สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับนักบู๊คือสุขภาพ ต่อให้คุณยังหนุ่ม ก็ต้องรู้จักหักห้ามใจบ้าง!»
«ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปที่หอคณิกาชิงอิน ที่นั่นสะอาดหน่อย!»
พูดจบ เธอก็ขึ้นรถ รถแล่นฉิวจากไป...
เฉินล่างประคองกล่องไว้ สีหน้ามึนงง
เดี๋ยวนะ ประโยคสุดท้ายหมายความว่ายังไง?
ที่บอกว่ายังหนุ่ม ต้องรู้จักหักห้ามใจบ้างหมายความว่าอะไร?
ที่บอกให้ไปหอคณิกาชิงอิน เพราะที่นั่นสะอาดกว่าหมายความว่าอะไร?
เขาเคยได้ยินชื่อหอคณิกาชิงอิน ว่ากันว่าเป็นหอคณิกาชั้นสูงที่สุด คนที่นั่นส่วนใหญ่เดินทางมาจากเจียงหนาน เชี่ยวชาญทั้งพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด ภายนอกอ้างว่าขายศิลปะไม่ขายตัว แต่แท้จริงก็เพื่อเรียกค่าตัวให้สูงขึ้น
เขาหันไปมองหลี่เชียนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะหน้าประตู ก่อนเดินเข้าไปถาม «คุณหลี่ คุณไปพูดกับเถ้าแก่เนี้ยว่ายังไง?»
«แค่ก!» หลี่เชียนลูบเคราบาง ๆ ใต้คาง ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง «ก็พูดความจริงน่ะสิ»
เฉินล่างโมโหจนชี้หน้าเขา แต่ไม่รู้จะพูดอะไร จึงหันหลังถือกล่องขึ้นไปชั้นบน แกะดูแล้วพบว่าเป็นยาลูกกลอนลิ่วเว่ยตี้หวงของหอเหรินเล่อ