เฉินล่างมองกล่องที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า แล้วยื่นมือเปิดดู แสงสีทองสว่างจ้าจนแสบตา
ทองแท่งใหญ่สองแท่ง!
โห นี่ถึงกับทุ่มสุดตัวเลยเหรอ?
แต่เฉินล่างรู้ดีว่าการอิ่มท้องแค่มื้อเดียวกับการอิ่มท้องทุกมื้อนั้นต่างกันอย่างไร
เงินเดือนที่คนภายนอกรู้คือ 500 ส่วนความจริงเขาได้ถึง 2,000
ถ้าเป็นเมื่อก่อน อย่าว่าแต่ทองแท่งใหญ่สองแท่งเลย แค่ทองแท่งเล็กแท่งเดียวเขาก็กล้าฆ่าคนแล้ว
เพราะความยากจน ทองแท่งเล็กแท่งเดียวก็เปลี่ยนชะตาชีวิตเขาได้
แต่ตอนนี้เขาไม่เห็นมันอยู่ในสายตาจริง ๆ เขาไม่มีวันทรยศเถ้าแก่เนี้ย
ไม่ว่าเถ้าแก่เนี้ยจะมีจุดประสงค์อะไร แต่ตอนนี้เธอดีกับเขามาก การเป็นคนจะมองแค่ผลประโยชน์ไม่ได้ ยังต้องคำนึงถึงน้ำใจด้วย!
เขาปิดกล่องแล้วเลื่อนกลับไป
“เถ้าแก่โจว เรื่องนี้ผมช่วยคุณไม่ได้!”
“ถ้าคุณอยากได้ท่าเรือคืน ก็ไปคุยกับเถ้าแก่เนี้ยเอง!”
“ผมเฉินเป็นแค่ยามเฝ้าท่าเรือ ไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับการบริหารท่าเรือ”
โจวฟ่างไม่ได้โกรธ กลับยิ้มแล้วเลื่อนกล่องคืนมา
“หัวหน้าเฉิน…ผมไม่ได้ต้องการให้คุณช่วยเอาท่าเรือกลับคืนมา”
“แค่ช่วยควบคุมดูแลพวกคนงานขนของที่ท่าเรือให้เข้มงวดขึ้นก็พอ”
“คุณเป็นหัวหน้าหน่วยคุ้มกัน มีสิทธิ์ทำได้ เรื่องแค่นี้สำหรับคุณก็แค่ยกมือทำเท่านั้น!”
เฉินล่างเข้าใจทันทีว่าโจวฟ่างอยากให้เขาไปหาเรื่องหม่าโถวกับพวก
หม่าโถวเป็นคนที่เถ้าแก่เนี้ยหามาให้ ถ้าเขาไปหาเรื่องอีกฝ่าย แล้วจะต่างอะไรกับการทรยศ?
เขาส่ายหน้าแล้วเลื่อนกล่องกลับไปอีกครั้ง “ขอโทษครับ ผมไม่ทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่งของนายจ้าง!”
“นี่คือเกียรติของคนฝึกยุทธ์!”