“ย่าห์!”
นักพรตเร่งม้าชราที่กำลังตื่นตระหนกให้ก้าวไปข้างหน้า
เฉินล่างกับพระมองหน้ากัน ไม่มีใครยอมขยับเท้าก่อน จนรถม้าเข้าไปในตรอกแล้ว พระจึงยอมแพ้และก้าวยาว ๆ ตามไป
เฉินล่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้มือซ้ายหยิบปูนขาวผสมข้าวเหนียว แล้วเดินตามไปด้วย
ทั้งสี่เดินเงียบ ๆ ไปตามตรอกมืดสลัว และพบว่านอกจากหมอกที่เย็นยะเยือกจนเสียดกระดูกแล้ว ก็ไม่มีสิ่งชั่วร้ายปรากฏขึ้น
พระประนมมือ “อมิตาภพุทธ สิ่งชั่วร้ายพวกนี้คงเห็นพวกเรามา เลยไม่กล้าโผล่หัวออกมา!”
“หึ ๆ!” นักพรตหัวเราะเยาะ “เดี๋ยวอย่ากลัวจนฉี่ราดก็แล้วกัน”
“หยุดเถียงกัน!” โม่ซู่ที่เดินอยู่ข้างหน้าหยุดฝีเท้า
ทุกคนมองไปข้างหน้า แต่ก็ไม่พบอะไร
เฉินล่างกลับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “ตรอกนี้ยาวแค่ไหนครับ?”
สีหน้านักพรตเปลี่ยนไป เขารีบตอบว่า “ก่อนหน้านี้ผมเคยมาที่ตรอกนี้หลายครั้ง ระยะทางไม่ถึงสามร้อยก้าว ตามหลักแล้วพวกเราควรจะเดินมาถึงสุดตรอกแล้ว!”
“ไอชั่วร้ายนี่ถึงกับทำให้การตัดสินใจของพวกเราคลาดเคลื่อนได้!”
มือของพระเริ่มสั่นอีกครั้ง ริมฝีปากขยับพึมพำไม่หยุด ดูจากรูปปากแล้วคงกำลังสวดว่า อมิตาภพุทธ!
โม่ซู่เอ่ยอีกครั้งว่า “อาจารย์หมิงเฉิน ลองถอยกลับไปดูหน่อยได้ไหมว่าออกไปได้หรือเปล่า?”
พระตอบว่า “อมิตาภพุทธ คุณเฉินล่างช่วยเดินไปด้วยกันได้ไหมครับ?”
เขาไม่รอให้เฉินล่างตอบด้วยซ้ำ รีบลากเฉินล่างเดินย้อนกลับไป พร้อมพูดเสียงเบาว่า “พี่น้องร่วมใจ พลังยิ่งใหญ่ตัดทองได้!”
เฉินล่างสะบัดมือเขาออก “อาจารย์หมิงเฉิน ผมไม่ไปหรอก คุณไปก่อนเลย!”
เขารู้ว่าถ้าถอยกลับไปได้ก็ยังพอไหว สิ่งที่น่ากลัวคือถอยกลับไม่ได้ แถมยังพลัดกับผู้หญิงและนักพรต แบบนั้นคงยุ่งจริง ๆ!