“ฮู้...!”
นักพรตกระตุกบังเหียน ม้าแก่จึงหยุดฝีเท้า
“มานี่กันให้หมด!”
พอนักพรตเอ่ย ทั้งสามก็รีบเข้ามายืนข้างรถม้า
พวกเขามองถนนหยินหยางในตำนาน จะเรียกว่าเป็นถนนก็ดูเกินจริงไปหน่อย ที่นี่เป็นเพียงตรอกที่กว้างกว่าปกติเล็กน้อย ภายในตรอกมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงตะปูเหล็กขนาดใหญ่ห้าตัวตรงปากตรอกที่ขวางทางรถม้าไว้
เฉินล่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนโม่ซู่มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
นักพรตกับพระกลับกลืนน้ำลายไม่หยุด เฉินล่างเหลือบมองหมิงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย เห็นมือของเขาสั่นน้อย ๆ
เฉินล่างกำลังจะถามอะไรสักอย่าง นักพรตก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน “เดิมทีที่นี่ไม่ได้ชื่อถนนหยินหยาง”
“เมื่อก่อนที่นี่เรียกว่าตรอกหมายเลข 73 ว่ากันว่าเมื่อ 30 ปีก่อน ตอนขุนศึกทำสงครามกัน มีกองทัพแตกพ่ายกองหนึ่งฝังชาวบ้านผู้บริสุทธิ์กับเชลยศึกหลายร้อยคนทั้งเป็นไว้ที่นี่ แล้วตอกตะปูสะกดวิญญาณเก้าตัวไว้ตรงทางเข้าออกของตรอก”
“ปากตรอกมีห้าตัว ส่วนท้ายตรอกคาดว่าน่าจะมีอีกสี่ตัว!”
“ก่อนหน้านี้ผมเคยมาที่นี่หลายครั้ง แต่ไม่เคยเห็นตะปูสะกดวิญญาณพวกนี้เลย ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็น”
“หมิงเฉิน คุณคิดยังไง?”
หมิงเฉินประนมมือ สวดพระนามพระพุทธเจ้าด้วยเสียงดัง “อมิตาภพุทธ!”
“บนโลกนี้มีเรื่องน่าสลดใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
“ถ้าผมไม่รู้ก็แล้วไป แต่เมื่อรู้แล้วก็ต้องเข้าไปยุ่งสักหน่อย!”
นักพรตได้ยินดังนั้นก็ลงจากที่นั่งคนขับ โยนบังเหียนให้เขา
“งั้นพระคุณเจ้ามาขับรถม้าแทนแล้วกัน ผมไม่คิดจะยุ่งเรื่องนี้แล้ว”
พูดจบเขาก็ถอยหลังไปสองก้าว หมิงเฉินรับบังเหียนไว้ สีหน้าหม่นลง ก่อนรีบโยนมันกลับขึ้นรถม้า