ผู้คนที่หยุดยืนมองอยู่หน้าบริษัทเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของไต้เชียนเสวี่ยก็ยิ่งดูแย่ลง โชคดีที่คนเอาบัตรพนักงานมาส่งถึงอย่างรวดเร็ว จึงช่วยไม่ให้เธอต้องอับอายอยู่นาน
แต่เพียงไม่กี่นาที พนักงานหลายคนก็จำยามคนใหม่คนนี้ได้ ต่างพากันถามว่า
“ไอ้หมอนั่นเป็นใครกัน…”
ไต้เชียนเสวี่ยเดินหน้าบึ้งตึงกลับเข้าห้องทำงาน ความโกรธยังไม่จาง เธอตบแฟ้มบนโต๊ะดังปังแล้วด่าว่า “ไอ้คนเหลวไหลนี่! ฉันจะไล่มันออก…”
“ไม่!”
กงเสี่ยวซวงหัวเราะ “เขาทำตามกฎบริษัท ผิดตรงไหนล่ะ? เธอมีสิทธิ์อะไรไปไล่เขาออก?”
“แค่เห็นหน้าก็หงุดหงิดแล้ว เหตุผลนี้พอไหม?”
“ฮ่า ๆ! ฉันว่าหมอนั่นก็ดีนะ หน้าตาก็หล่อ ยืนอยู่หน้าประตูช่วยประดับบริษัทเราสักหน่อยก็ดีออก… ไม่เห็นหรือไงว่าสาว ๆ ตั้งหลายคนส่งสายตาให้เขา?”
“ดูพวกเธอสิ ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย…”
“คิก ๆ ๆ…”
สองสาวหยอกล้อกันอยู่ครู่หนึ่ง ไต้เชียนเสวี่ยก็เปิดแฟ้มตรงหน้า เตรียมเริ่มงาน แต่จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล!”
ไต้เชียนเสวี่ยสูดลมหายใจลึก ก่อนยกหูโทรศัพท์ขึ้น
เสียงที่ฟังดูสะใจดังมาจากปลายสาย “เสี่ยวเสวี่ย! รีบดูข้างล่างเร็ว มีละครฉากใหม่แล้ว…”
คนที่โทรมาคือผู้จัดการหลานจากฝ่ายบุคคล พูดจบก็วางสายไปทันที
“อะไรของเขา? ทำเอาตกอกตกใจหมด…”
ไต้เชียนเสวี่ยวางหูโทรศัพท์ แล้วเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่เงียบ ๆ มองลงไปด้านล่าง ก่อนยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างทุกข์ใจ
“โอ๊ย ตายแล้ว! ไอ้คุณชายเสเพลนั่นมาอีกแล้ว…”
“ใครเหรอ?”
กงเสี่ยวซวงวิ่งเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองลงไปด้านล่างอย่างสนใจ
เวลานี้ ที่หน้าประตูบริษัท มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังใช้กุหลาบสีแดงสดจัดเป็นรูปหัวใจขนาดใหญ่ สีแดงสะดุดตาไปทั้งบริเวณ