8 โมงเช้า
หน้าอาคารไต้คัง
ยามหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในเครื่องแบบเรียบร้อยยืนตัวตรงสง่างาม แววตาสงบนิ่งลึกล้ำ ใบหน้าสดใสหล่อเหลา อีกทั้งยังมีบุคลิกโดดเด่นไม่เหมือนใคร
เขาคือพังเทียนชงที่เพิ่งเข้าทำงานเมื่อวาน และวันนี้ก็ถูกส่งมายืนเวรหน้าบริษัท
บางทีอาจเป็นเพราะพังเทียนชงเป็นหน้าใหม่ พนักงานที่เดินผ่านจึงอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาชื่นชมให้ ต่างพากันพูดถึงความหล่อเหลาของยามคนใหม่
พนักงานหญิงบางคนที่ใจกล้าหน่อยยังจงใจส่งสายตาหวานให้พังเทียนชงเป็นระยะ แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็น เอาแต่จ้องดูคนที่เดินผ่านว่าติดบัตรพนักงานของบริษัทมาหรือเปล่า
เพราะเมื่อวานเขาทำความเข้าใจหน้าที่ของยามและกฎของบริษัทมาแล้ว หนึ่งในนั้นระบุว่าพนักงานต้องติดบัตรของบริษัทขณะเข้างาน หากไม่มีบัตรก็ห้ามเข้า
ดังนั้น ความสนใจของพังเทียนชงจึงอยู่ที่บัตรพนักงานกับชื่อแปลกหน้าบนนั้น ไม่ได้สนใจสายตาหวานที่ส่งมาเลย
ถึงอย่างนั้น ติงไท่ ยามร่างท้วมที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยังอิจฉาเขาแทบแย่
ติงไท่เป็นคนบ้านเดียวกับติงกั๋วซิน หัวหน้าหน่วยยามติง เขาทำงานในบริษัทมาสี่ปีแล้ว จัดว่าเป็นพนักงานเก่า ทั้งยังชอบฝึกวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก
เมื่อวานตอนเห็นหัวหน้าหน่วยที่เคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษยังสู้พังเทียนชงไม่ได้ เขาก็ตกตะลึงสุดขีดและเลื่อมใสเพื่อนร่วมงานคนใหม่อย่างมาก วันนี้จึงตั้งใจขอจับคู่ทำงานกับพังเทียนชง ออกเวรด้วยกัน