บางทีอาจเป็นเพราะดื่มเหล้าเข้าไป บางทีอาจเป็นเพราะอากาศเย็นสบายขึ้น หรือไม่ก็เพราะขับรถทางไกลจนเหนื่อยล้า...
ไม่ว่าอย่างไร คืนนั้นพังเทียนชงหลับสนิทเป็นพิเศษ หลับยาวจนถึงเช้า
ยามเช้าตรู่ แสงแดดลอดผ่านม่านโปร่งบาง ค่อย ๆ สาดลงมาบนขอบเตียงและบั้นท้ายเปลือยเปล่าครึ่งหนึ่งของพังเทียนชง เขาถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยก้อนตะกั่ว ทุกครั้งที่ลืมตาต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
เขาหรี่ตามองผนังสีขาวโพลนอย่างเหม่อลอย สติยังล่องลอยอยู่ระหว่างความฝันกับความจริง
ผ่านไปครู่หนึ่ง พังเทียนชงก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที เพราะจู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือกลับบ้าน
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ พ่อแม่น่าจะหยุดงานพอดี ส่วนเขาก็ว่างเหมือนกัน กลับไปพบครอบครัวเสียหน่อยดีกว่า
คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบสวมเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน เข้าห้องน้ำ แล้วจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
เขาออกไปหาอะไรกินเป็นมื้อเช้า จากนั้นก็ซื้อของฝากมาหลายอย่าง แล้วเรียกแท็กซี่ไปยังหมู่บ้านเยวี่ยเหลียงวาน ถนนหวงเหอ ตามที่อยู่ซึ่งลั่วฉีเคยให้ไว้ก่อนหน้านี้
นั่งอยู่ในรถแท็กซี่ เขาตื่นเต้นจนอดพูดออกมาไม่ได้ “พ่อ! แม่! ลูกกลับมาแล้ว... แล้วก็น้องสาว ตอนนี้น้องอายุ 20 แล้วสินะ?”
พอลงจากรถตรงทางเข้าหมู่บ้าน พังเทียนชงก็เงยหน้ามองแล้วอุทานว่า “โห! มีแต่ตึกสูงระฟ้า สูงเสียดเมฆไปเลย”
หรูหราจริง ๆ!
เขาถือของฝาก เดินดุ่ม ๆ อย่างกระตือรือร้นเข้าไปในหมู่บ้าน
“หยุดก่อน!”