ในฐานะประธานบริษัท ไต้เชียนเสวี่ยทำงานฉับไวเด็ดขาดมาแต่ไหนแต่ไร สุดสัปดาห์ก่อนเพิ่งเสนอให้พังเทียนชงย้ายไปทำงานเป็นคนขับรถ พอถึงวันจันทร์และเริ่มงาน ฝ่ายบุคคลก็โทรตามพังเทียนชงไปคุยทันที
ในห้องทำงานของฝ่ายบุคคล ผู้จัดการหลานรินน้ำให้พังเทียนชงด้วยตัวเอง แล้ววางแก้วไว้ตรงหน้าเขา
“เสี่ยวพัง ดื่มน้ำก่อนสิ...”
“โอ๊ย! ขอบคุณครับ ขอบคุณ...”
พังเทียนชงทำท่าราวกับได้รับความเมตตาเกินคาด “ขอบคุณครับพี่หลาน ให้ผู้จัดการใหญ่อย่างพี่มารินน้ำให้ด้วยตัวเอง ผมเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยครับ ฮ่า ๆ...”
ระหว่างพูด เขาก็เหลือบมองหน้าอกของผู้จัดการหลานโดยไม่รู้ตัว ทรวงอกคู่นั้นเด้งดึ๋งไปมาตามจังหวะ ราวกับโคมไฟดวงโต
พูดตามตรง เขาค่อนข้างชอบผู้หญิงรูปร่างอวบอิ่มคนนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไร ยอดเขาสูงชันคู่นั้นก็เป็นทิวทัศน์งดงาม
“พอเลย เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว...”
หลานเซียงอวิ๋นยิ้มพลางว่า “พี่เคยบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเธอ แต่ก็หาเวลาว่างไม่ได้สักที สุดสัปดาห์ก่อนพอได้ยินว่าเธอตามคุณไต้ไปทำงานนอกสถานที่ แถมทำผลงานได้ไม่เลว...”
“ไม่หรอกครับ...”
พังเทียนชงถ่อมตัว “ผมแค่อาศัยบารมีคนอื่นนิดหน่อย ไม่ควรค่าให้พูดถึงครับ!”
“สัญญามูลค่าหลายสิบล้าน ยังบอกว่าไม่ควรค่าให้พูดถึงอีก”
ผู้จัดการหลานทอดถอนใจ “ดูท่าก่อนหน้านี้พี่จะประเมินเธอต่ำไป ที่แท้ก็เป็นคนที่เห็นโลกกว้างมาแล้วนี่เอง...”
“พี่หลานชมเกินไปแล้วครับ!”
พังเทียนชงยกแก้วขึ้นจิบน้ำ “ผมก็แค่คนบ้านนอกที่เพิ่งลงจากเขา จะเคยเห็นโลกกว้างอะไรล่ะครับ?”