ชั้น 19 ห้องทำงาน 1918
หว่านรั่วเยียน ผู้จัดการฝ่ายการเงิน ถูกพังเทียนชงกดลงบนโซฟาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอตกใจจนใจเสียไปหมด
“เอ๊ะ ๆ ๆ!”
หว่านรั่วเยียนร้องอย่างตกใจ “คุณทำอะไรน่ะ! ทำไมถึงมาจับเนื้อต้องตัวกันแบบนี้? โอ๊ย! แขนฉัน...”
เธอใช้มือลูบแขนเบา ๆ พลางถลึงตามองพังเทียนชง
“ฮี่ ๆ!”
พังเทียนชงยิ้มกว้างแล้วถาม “พี่สาว คุณแซ่อะไรครับ?”
“ไม่ต้องเกรงใจ ฉันแซ่หว่าน หว่านรั่วเยียน!”
ผู้จัดการหว่านตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ทำไมนายถึงหยาบคายแบบนี้ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!”
“ขอโทษครับ พี่หว่าน...”
พังเทียนชงเกาหัวพลางยิ้ม “ผมตื่นเต้นไปหน่อย ตื่นเต้นน่ะครับ... ฮ่า ๆ!”
“ตื่นเต้นอะไรของนาย? ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง!”
“มะ...ไม่ใช่ครับ ผมคิดว่าพี่คงเอาโบนัสมาให้ผมแน่ ๆ ช่างมาถูกเวลาเสียจริง ช่วงสองวันนี้เงินค่าขนมผมกำลังจะหมดพอดี...”
“ไป ๆ ใครจะเอาโบนัสมาให้นายกัน...”
หว่านรั่วเยียนทั้งขำทั้งจนใจ “นายคิดอะไรอยู่เนี่ย? ฉันแค่เดินผ่านมา เลยแวะเข้ามาดู อยากรู้จักบุคคลระดับตำนานของบริษัทสักหน่อย...”
“ไม่ได้เอาเงินมาให้เหรอครับ!”
พอได้ยินดังนั้น พังเทียนชงก็หมดความสนใจทันที ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
“อะไรนะ!”
หว่านรั่วเยียนยิ้ม “ไม่ได้เงินก็ไม่ต้อนรับพี่แล้วหรือไง? นายเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก...”
“ที่ไหนกันครับ?”
พังเทียนชงยักไหล่ “ผมอ่านหนังสือทีหนึ่งอ่านได้ครึ่งคืน กว่าจะหลับก็ยังไม่พลิกสักหน้าเลยครับ”