ชั้น 19 ห้องทำงานประธานบริษัท
ตอนนี้ไต้เชียนเสวี่ยกับกงเสี่ยวซวงตาลายไปหมด เมฆแดงเป็นหย่อม ๆ กับกลีบดอกไม้ที่ปลิวว่อนเต็มฟ้าด้านล่าง ทำเอาทั้งคู่มองจนพร่าไปหมด
“สุดยอดไปเลย!”
กงเสี่ยวซวงปรบมือชม ดวงตาเป็นประกายวิบวับ “เจ้าหนุ่มนักเลง! นายเท่มากเลย...”
“เจ้าหมอนี่มันบ้าบิ่นจริง ๆ!”
ไต้เชียนเสวี่ยกังวลใจ “คราวนี้เรื่องใหญ่แล้ว! ต้องตีกันแน่... จะบานปลายหรือเปล่านะ?”
ตอนนี้ทั้งคู่ยืดคอมองลงไปข้างล่างจนคอยาวกว่าใคร จับตาดูไม่กะพริบ
ด้านล่าง
บอดี้การ์ดหลายคนได้สติกลับมา พอได้ยินเสียงตะโกนของคุณชายรองตระกูลจั๋ว ต่างก็พับแขนเสื้อแล้วกรูกันเข้าล้อมพังเทียนชง
แต่ละคนเบิกตาโพลง ส่งเสียงโวยวาย
ทว่าพังเทียนชงจะยอมให้พวกนั้นเข้าประชิดได้อย่างไร เขาเหวี่ยงขาเตะอีกครั้ง ราวกับเตะกระถางดอกไม้ ส่งบอดี้การ์ดแต่ละคนกระเด็นลอยไป
“ปัง ๆ ๆ ๆ!”
บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้าราวกับเกี๊ยวถูกเทลงหม้อ แล้วกระแทกทับคุณชายรองตระกูลจั๋วเข้าเต็ม ๆ ทำเอาเขาเจ็บจนร้องเรียกพ่อเรียกแม่ แทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด
“พระเจ้า! พวกนั้นตัวเป็น ๆ หนักตั้งร้อยสองร้อยชั่งเชียวนะ กลับถูกเตะลอยเหมือนลูกบอล นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ?”
คุณชายรองตระกูลจั๋วนอนคว่ำอยู่บนพื้น กอดหัวตัวเองแน่น
ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ต่อให้คุณชายรองตระกูลจั้วจะโง่แค่ไหนก็รู้ตัวแล้วว่าวันนี้เจอยอดฝีมือเข้าให้
เขารู้ดีว่าบอดี้การ์ดของตัวเองมีฝีมือแค่ไหน แต่ละคนล้วนสู้สามคนไหว แถมยังรับมือสองคนได้สบาย ๆ ยี่สิบห้าคนรุมคนเป็นร้อยก็ยังได้! แต่ตอนนี้กลับเป็นแค่ไก่ดินสุนัขกระเบื้อง ถูกเตะปลิวว่อนต่อหน้าหมอนี่...
แบบนี้จะสู้ต่อยังไง?
ลูกผู้ชายไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า ถอนตัวไปก่อนดีกว่า!