บทที่ 4 ใครเป็นของเล่นของใคร?

บทที่ 4 ใครเป็นของเล่นของใคร?

โจวซุยตะลึงงัน: “ฝ่าบาท ตรัสว่าอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ?”

เจียงจิ่นยกยิ้มมุมปากอย่างรื่นเริง: “เจียวเหลียงจะให้ข้าเป็นของเล่นของมันมิใช่หรือ? บังเอิญข้าเองก็ต้องการไปเติมเสบียงที่เมืองเหลียง ข้าอยากรู้ว่าใครกันแน่เป็นของเล่นของใคร!”

เจียงจิ่นเป็นคนเจ็บแค้น หากไม่สร้างความปั่นป่วนจนเมืองเหลียงพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน นางก็รู้สึกว่ายังอภัยให้ตัวเองไม่ได้

โจวซุยคิดว่าตนฟังผิด จ้องมองสตรีร่างเล็กที่สูงเพียงอกของเขาอย่างตะลึงงัน

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพบองค์หญิงจิ่นหยาง ได้ยินว่านางถูกเลี้ยงดูที่วัดอิ๋นซานเป็นส่วนใหญ่ ไม่รู้ว่าวรยุทธ์ทั้งหมดนี้ได้รับการถ่ายทอดจากพระผู้ใหญ่แห่งวัดอิ๋นซานหรือไม่?

น่าเสียดาย วัดอิ๋นซานที่ตั้งตระหง่านมาร้อยปีถูกเจ้าตาดเจียวเผาทำลายราบคาบ พระสงฆ์ภายในไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่รูปเดียว

องค์หญิงจิ่นหยางถูกคุมตัวกลับติ้งหยาง ทอดพระเนตรเห็นพระบิดาและพระมารดาสิ้นพระชนม์อย่างอนาถต่อหน้าพระพักตร์

หลายวันมานี้องค์หญิงจิ่นหยางเอาแต่สับสนเลื่อนลอยราวกับไร้วิญญาณ ไม่คิดว่าวันนี้จะระเบิดขึ้นมาฉับพลัน

เพียงแต่ พวกเขามีเพียงห้าคนเต็มที่ ตงซือขุนนางกรมวังและพระสนมสองนางไร้ซึ่งกำลังรบ อาศัยเพียงพวกเขาสองคนจะเปลี่ยนเจียวเหลียงให้เป็นของเล่นได้อย่างไร?!

เป็นเขาที่ดูถูกตัวเองเกินไป หรือองค์หญิงจิ่นหยางประเมินตัวเองสูงเกินไปกันแน่?!

โจวซุยถึงกับตั้งคำถามกับชีวิต: “ฝ่าบาท ทรงแน่พระทัยแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เจียงจิ่นเหลือบมองเขา: “หากเจ้าต้องการไปซื่อโจว ข้าก็จะไม่ขวางเจ้า”

องค์ชายใหญ่เจียงฉุน พระโอรสของกุ้ยผินสกุลเฟิง โดยผิวเผินมีอุปนิสัยอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วเป็นคนเห็นแก่ตัวสุดขั้ว

เจียงจิ่นกล้ารับประกันว่าหากนางไปพึ่งพาพี่ชายคนนี้ เกรงว่าเขาเพียงหันหลังก็จะส่งตัวนางออกไปเพื่อแลกกับเสถียรภาพชั่วคราวของซื่อโจวในขณะนี้

ยิ่งกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน ซื่อโจวเกรงว่าเจียงฉุนจะรักษาไว้ไม่ได้

โจวซุยนิ่งเงียบ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาตัดสินใจแน่วแน่ คำนับเจียงจิ่น: “กระหม่อมยินดีติดตามองค์หญิงไปเมืองเหลียงพ่ะย่ะค่ะ”

“ได้” นึกอะไรขึ้นได้ นางถามอีกว่า “ใกล้ๆ นี้มีแหล่งน้ำหรือไม่?”

นางเต็มไปด้วยคราบเลือดเหนียวเหนอะหนะ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง หากเดินทางเช่นนี้ย่อมถูกสงสัยได้ง่าย

โจวซุยเองก็เต็มไปด้วยคราบเลือดเช่นกัน เพียงแต่เขาผ่านศึกมาทั้งชีวิต ชินกับกลิ่นคาวเลือดเสียแล้ว

“ข้างหน้าประมาณสองลี้เศษมีลำธารเล็กๆ องค์หญิงสามารถชำระล้างที่นั่นได้พ่ะย่ะค่ะ”

เจียงจิ่นพยักหน้า: “ดี เอาดาบและอาวุธอื่นๆ ติดตัวไปด้วย เก็บไว้ในรถม้า ภายภาคหน้าคงได้ใช้”

โจวซุย: “ขอรับ”

เขาหมุนตัวเก็บกวาดสมรภูมิ รวบรวมอาวุธที่ใช้การได้จากร่างทหารทั้งหมด

ผู้บัญชาการจ้าวรวมกับทหารทั้งหมดสิบเก้าคน มีดาบสิบเก้าเล่ม ยังค้นได้กริชอีกสองเล่ม

โจวซุยขนอาวุธทั้งหมดขึ้นรถม้า

พูดถึงแล้ว รถม้าคันนี้เตรียมมาเพื่อเจียงจิ่นโดยเฉพาะ เพื่อป้องกันมิให้ผิวขาวเนียนละเอียดของนางถูกแดดเผาจนดำกร้าน เพื่อรับประกัน ‘ความสมบูรณ์แบบ’ ของนางผู้เป็นของเล่น

เคร้ง

ตงซือนำเหรียญทองแดงที่ได้จากการค้นศพทั้งหมดวางไว้หน้ารถม้า ตื่นเต้นยิ่ง: “องค์หญิง กระหม่อมได้มาหนึ่งก้วนกับอีกสองร้อยหกเหรียญพ่ะย่ะค่ะ”

เจียงจิ่นพยักหน้า: “ดีมาก”

ระดับผลิตผลในยุคนี้ใกล้เคียงกับปลายวุยก๊ก ยังไม่มีการปรากฏของธนบัตร ใช้เหรียญทองแดงและผ้าไหมเป็นเงินตราหมุนเวียนหลัก

ทองและเงินก็มี แต่ส่วนใหญ่ใช้ในการค้าขายมูลค่าสูงและการเก็บสะสม หรือชนชั้นสูงใช้เป็นรางวัลแก่ขุนนางผู้ทำความชอบ

ตงซือที่ได้รับกำลังใจรู้สึกว่าหลังตั้งตรงขึ้นบ้าง เขายังไปเก็บธัญญาหารและถุงน้ำของทหาร รวมทั้งหม้อสามขาสำหรับหุงหาอาหารสองใบขึ้นรถม้า

สถานที่นี้ห่างจากเมืองเหลียงเพียงยี่สิบลี้กว่า ตามแผนจะถึงในวันนี้ ดังนั้นทหารจึงมีธัญญาหารเหลือไม่มาก

เมื่อเห็นว่าเจียงจิ่นกำลังจะจากไป พระสนมสองนางก็ตกใจกลัว ทั้งสองประคองกันมาถึงหน้ารถม้าแล้วคุกเข่าลง: “ขอองค์หญิงทรงโปรดนำหม่อมฉันไปด้วยเพคะ”

ในกลียุคเช่นนี้ หากทิ้งพวกนางสองคนไว้ที่นี่ พวกนางต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย และจะตายอย่างน่าอนาถยิ่ง

ตงซือเม้มปาก รู้ว่าเจียงจิ่นคงไม่รู้จักพวกนาง เขาจึงแนะนำเสียงต่ำ: “ผู้ที่สูงกว่าเล็กน้อยทางซ้ายคือเฟิงเหม่ยเหริน ทางขวาคือหลิวไฉเหริน”

ทั้งสองมีลำดับขั้นในวังหลังไม่สูง แต่เนื่องจากรูปโฉมงดงามโดดเด่น จึงถูกเจียวกังเลือกสรรพร้อมกันมอบให้เจียวเหลียง

เขาหยุดครู่หนึ่ง เสริมว่า: “ทั้งสองเป็นคนซื่อตรงเมื่ออยู่ในวัง อ่านออกเขียนได้พ่ะย่ะค่ะ”

เจียงจิ่นทอดพระเนตรต่ำลงมองคนทั้งสองที่หมอบกราบอยู่กับพื้นร่างสั่นเทา ครู่ใหญ่จึงเอ่ยเพียงคำเดียว: “อนุญาต”

เจียงจิ่นไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ในกลียุคนี้ได้อย่างไร แต่ในสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้ หากตนเองไม่เข้มแข็ง ก็มีแต่จะถูกเชือดเฉือน

นางไม่ยินยอมเป็นลูกแกะรอเชือด ไม่ยอมให้ผู้อื่นมาบงการ!

เช่นนั้นแล้วก็ต้องสร้างอำนาจเป็นของตนเอง อำนาจที่กฎเกณฑ์เป็นไปตามคำของนาง

แต่สำหรับนางที่ไร้สมบัติติดตัว การจะสร้างอำนาจของตนเองมิใช่เรื่องง่าย การดูดซับผู้มีความสามารถนับเป็นกุญแจสำคัญประการหนึ่ง

ในสังคมโบราณที่การศึกษาไม่แพร่หลายเช่นนี้ การรู้หนังสือเป็นเรื่องน่าทึ่งอย่างยิ่ง

แน่นอน หากภายหลังพบว่าทั้งสองมีปัญหา ค่อยจัดการพวกนางก็ยังไม่สาย

ก้านธูปต่อมา หลายคนมาถึงลำธารที่โจวซุยกล่าวถึง

เจียงจิ่นกระโดดลงจากรถม้า กำชับว่า: “พวกเจ้าต่างทำความสะอาดร่างกาย กินอะไรเสียบ้าง หลังธูปสองดอกจึงออกเดินทาง”

กล่าวจบนางก็มุ่งหน้าไปทางต้นน้ำ ข้ามผ่านกอหญ้าแห้งเลี้ยวอ้อมโค้งหนึ่ง ยืนยันว่าไม่มีผู้ใดในบริเวณแล้ว จึงก้าวลงแช่น้ำในลำธารเพื่อชำระกาย

สัมผัสเย็นวาบเข้ามา นางถอนหายใจอย่างสบาย หยิบอุปกรณ์อาบน้ำออกจากมิติ

นางมาจากศตวรรษที่ยี่สิบห้า ขณะนั้นมนุษย์ถูกสายพันธุ์ต่างดาวรุกราน ผ่านไปหลายสิบปี อารยธรรมและการสืบทอดมากมายล้วนขาดช่วง

โชคดีที่มนุษย์ก็ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ไม่ถึงขั้นถูกทำลายล้างเผ่าพันธุ์ แต่การต่อต้านเป็นไปอย่างยากลำบาก แหล่งที่อยู่อาศัยก็เล็กลงเรื่อยๆ

มนุษย์ได้แต่นำทรัพยากรต่างๆ แยกบรรจุไว้ในมิติของผู้มีพลังมิติ เพื่อให้ถ่ายโอนได้รวดเร็วเมื่อศัตรูบุกโจมตี

นางในฐานะผู้มีพลังมิติหายาก ภายในมิติของนางบรรจุไว้ด้วยข้อมูลและเมล็ดพันธุ์ต่างๆ

นี่คือมรดกแห่งอารยธรรมมนุษย์ เป็นความหวังแห่งการสืบทอด และเป็นรากฐานการสร้างบ้านเมืองใหม่ของมนุษย์

โชคดีที่ทรัพยากรสำคัญเช่นนี้มิได้ฝากไว้กับนางเพียงผู้เดียว ต่อให้นางสิ้นไป ก็ยังมีผู้อื่นอีก

เจียงจิ่นรวดเร็วมาก ไม่ถึงก้านธูปก็ชำระล้างเสร็จ สวมกางเกงในเสื้อในและเสื้อผ้าที่สวมแนบเนื้อจากมิติ

ภายในมิติของนางมีของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันเตรียมพร้อมอย่างพอเพียง มีหลายขนาดหลายรหัส บัดนี้พอดีได้ใช้

อาภรณ์ที่เปื้อนเลือดนางซักเสียสะอาดหมดจด บิดหมาดแล้วสะบัดน้ำออกแรงๆ ตากไว้บนกอหญ้าแห้งริมลำธาร

นางเองก็ไม่มีทางเลือก เนื่องจากคนเผ่ามังกรไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าสำรองให้นาง จึงจำต้องสวมชุดเดิมกลับไป

ดีว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน แดดจัดจ้า อาภรณ์ก็บางเบา

นางนั่งยองใต้ร่มเงาหญ้าริมลำธาร หยิบขนมปังกรอบและน้ำดื่มจากมิติออกมาค่อยๆ กินดื่ม

สมองทำงานอย่างบ้าคลั่ง คิดคำนวณการกระทำต่อไปและเส้นทางอนาคตว่าควรดำเนินเช่นใด

ในมิติของนางมีข้าวน้ำอยู่บ้าง แต่ไม่มาก จัดเตรียมตามปริมาณอาหารสำหรับนางผู้เดียวสิบปี

หากนางต้องการพัฒนาอำนาจของตนเอง อาหารก็เป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก การไปเมืองเหลียงก็สามารถเก็บเสบียงของเจียวเหลียงมาได้พอดี

เวลาธูปสองดอกผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจียงจิ่นสวมเสื้อผ้าที่ยังกึ่งแห้งบนร่าง

เมื่อกลับมายังที่เดิม ก็เห็นโจวซุยและคนอื่นๆ ล้วนสวมเสื้อผ้ากึ่งแห้ง เห็นชัดว่าทุกคนผ่านการชำระล้างมาแล้ว

ภาพนี้ทำให้ดวงตานางเปล่งประกาย นอกจากโจวซุยที่ดูเหมือนบุรุษสากล้วน อีกสามคนล้วนเป็นผู้มีความงาม

ไม่เพียงแต่เฟิงเหม่ยเหรินและหลิวไฉเหรินสองหญิงงามราวกับหลุดจากภาพวาด แม้แต่ตงซือก็ยังมีริมฝีปากแดงฟันขาว ไม่แปลกใจที่ถูกเจียวกังเลือกให้เจียวเหลียง

น่าเสียดายที่ต้องเผชิญลมแดดหลายวันนี้ พวกนางผิวกายค่อนข้างหยาบกร้าน และยังดำคล้ำจากการถูกแดด

“องค์หญิง” ทุกคนเอ่ยพร้อมกัน

เจียงจิ่นพยักพระพักตร์: “ภายหน้าเรียกข้าว่าคุณหนูหรือหกเหนียงเถิด”

ทั้งสี่ตอบรับโดยไม่ลังเล: “ขอรับ/เพคะ”

[หมายเหตุ: ศตวรรษที่ยี่สิบห้าของนางเอกคือยุคที่สายพันธุ์ต่างดาวรุกราน มนุษย์ทั้งปวงร่วมกันต่อต้านสายพันธุ์ต่างดาว แตกต่างจากยุคสิ้นโลกที่ศีลธรรมพังทลายมนุษย์แย่งชิงทรัพยากรและเข่นฆ่ากันนะคะ โลกนั้นผลผลิตธัญพืชสูงมาก ยังมีเทคนิคการเพาะปลูกต่างๆ ไม่ขาดแคลนอาหารค่ะ กลไกของรัฐก็ยังทำงานอยู่]