บทที่ 20 เมืองเหลียงวุ่นวายแล้ว!
เดิมทีกวนจิ้นเดินอยู่ทางขวามือของเจียวเหลียง โดยตามหลังอยู่ครึ่งก้าว จู่ ๆ ของเหลวเหนียวข้นอุ่น ๆ ก็สาดกระเซ็นเต็มใบหน้า เขายกมือขึ้นแตะอย่างงุนงง
มือเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด ทั้งยังปะปนด้วยเศษชิ้นส่วนที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขาตัวแข็งทื่อ ค่อย ๆ หันศีรษะไปทางซ้ายด้านหน้า มองไปยังแม่ทัพใหญ่ที่เมื่อครู่ยังเดินอยู่ดี ๆ แต่บัดนี้กลับแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
แท้จริงแล้วหางตาของเขาเห็นภาพอันน่าสยดสยองที่เจียวเหลียงถูกระเบิดจนแหลกไปก่อนหน้าแล้ว และยังเข้าใจด้วยว่า แม่ทัพใหญ่ถูกคนสังหาร!
เขารู้ว่าตอนนี้ควรตะโกนขอความช่วยเหลือ ควรหาที่หลบซ่อน ทว่าร่างกายกลับชาแข็ง ไม่เชื่อฟังคำสั่ง ความเย็นเยียบถึงกระดูกสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง
เขารู้สึกว่า บางที อีกฝ่ายอาจล็อกเป้ามาที่เขาแล้ว!
ปุ
เขาได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน ได้ยินเสียงบางสิ่งแตกหัก ในชั่วพริบตา สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป
เขาพบว่าตนเองสูงขึ้น และมองเห็นร่างที่คุ้นตาอยู่บ้าง ซึ่งเหลือเพียงครึ่งเดียว
พลั่ก เลือดสาดกระจาย เขาพลันร่วงลงกับพื้น
พลั่ก ร่างที่ขาดวิ่นร่างหนึ่งล้มลงตรงหน้าเขา ที่แท้ นี่คือร่างของเขาเอง! มิน่าเล่าจึงดูคุ้นตา!
ที่แท้เขา...ตายแล้ว!
“อา...” เสียงกรีดร้องอันแหลมโหยหวนดังก้องเหนือสำนักเจ้าเมือง ทำลายความเงียบสงัดของราตรี ก่อให้เกิดความปั่นป่วนอย่างรุนแรงทั่วเมืองเหลียง
สถานที่เกิดเหตุโกลาหลไปหมด คนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นขุนศึก ย่อมเคยเห็นฉากนองเลือดโหดร้ายมามาก
แต่ฉากประหลาดราวกับการลงทัณฑ์จากสวรรค์เช่นนี้ พวกเขาเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก ช่างลึกลับเกินคาดเดา ราวกับอำนาจของเทพและภูตผี น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
ไม่มีลูกธนูยิงมา ไม่มีมือสังหารบุกเข้ามา ทว่าผู้คนกลับระเบิดกลายเป็นเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนและหมอกเลือด! ทุกคนในที่เกิดเหตุล้วนหนาวสะท้าน หวาดกลัวว่าคนต่อไปจะเป็นตนเอง
หอคอยประตูเมือง
หลังจากเจียงจิ่นจัดการเจียวเหลียงกับกวนจิ้นแล้ว ก็สุ่มสังหารแม่ทัพอีกสองคน ก่อนเก็บอาวุธลอบสังหารเข้าไปในมิติวิเศษ