บทที่ 21 เจียวจู ตาย!
แม้คนหน้าประตูใหญ่สำนักเจ้าเมืองจะทยอยจากไปหมดแล้ว แต่ยังมีทหารยามเฝ้าประตูเหลืออยู่สองนาย ทั้งคู่กำลังวิตกกังวล ก็ได้ยินเสียงตะโกนอวดดีดังลั่น
ทั้งสองพลันดีใจ ในที่สุดก็มีคนมาช่วยสำนักเจ้าเมืองเสียที
แต่พอได้ยินนามนั้น ทั้งคู่กลับลังเล มองหน้ากัน ทหารร่างสูงถามว่า “จอมมารใหญ่? ข้าไม่เคยได้ยินนามนี้มาก่อน เจ้าเคยได้ยินหรือไม่?”
ทหารร่างเตี้ยส่ายหน้า “ไม่เคย แต่คนที่กล้าตะโกนอวดดีเช่นนี้ต้องเป็นพวกเราแน่ เปิดประตูแง้มดูสักนิดดีหรือไม่?”
ทหารร่างสูงพยักหน้า ทั้งคู่ระมัดระวังค่อย ๆ เปิดประตูใหญ่แง้มออกเป็นช่อง ก็เห็นร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่หน้าประตู
ทั้งสองชะงักงัน นี่...นี่คือจอมมารใหญ่หรือ? ไม่สิ ตรงไหนที่เรียกว่า ‘ใหญ่’ กัน? รูปร่างแค่นี้ บรรลุนิติภาวะหรือยัง?
เจียงจิ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วเตะประตูใหญ่ “มองอะไร รีบเปิดประตู!”
ปัง
ประตูไม่ขยับแม้แต่น้อย
เจียงจิ่น “...”
ไม่รู้ทำไม นางถึงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เท้าที่เตะประตูก็ปวดอยู่ไม่น้อย หากไม่ใช่เพราะนางเปลี่ยนมาสวมรองเท้าทหารจากมิติวิเศษ เกรงว่าเท้าคงพังไปแล้ว
ไม่สิ ทำไมต้องทำประตูให้หนาหนักถึงเพียงนี้? แม้นางจะไม่ได้ออกแรงเต็มที่ แต่ก็ใช้แรงไปตั้งห้าส่วนแล้วนะ
ทหารยามทั้งสองก็อึดอัดไม่แพ้กัน พวกเขาดึงประตูกลับไปปิดอีกหน่อย รู้สึกว่าสถานการณ์ชักไม่ชอบมาพากล เรื่องนี้ช่างเหลวไหลเกินไปแล้ว