เดี๋ยวก่อน
ทำไมตัวเองถึงใช้คำว่า 'ก็'?
เฉินเยียนก็คือเฉินเยียน ไม่ใช่สิ่งอื่นใดที่สวมผิวหนังของเขาอยู่ เรื่องนี้เฉินหลิงยืนยันได้
ในเมื่อเป็นการปรากฏของแดนเทาในครั้งเดียวกัน ในเมื่อ 'ผู้ชม' สามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตนเองได้... ถ้าอย่างนั้น ทำไมสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏอีกตัวจะหลอมรวมกับมนุษย์ไม่ได้?
แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเฉินหลิง... ความจริงเป็นเช่นไร บางทีคงต้องถามเขาด้วยตัวเองถึงจะรู้
ขณะที่เฉินหลิงกำลังลังเลว่าจะเคาะประตูดีไหม ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน
'พี่' เฉินเยียนขยี้ตา 'พี่ทำอะไรอยู่น่ะ?'
'...ฉันมีเรื่องอยากถามหน่อย'
เฉินเยียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เหลือบไปเห็นห้องของฉู่มู่หยุนฝั่งตรงข้าม จึงดึงเฉินหลิงเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูลง
'อาเยี่ยน ฉันถามตรงๆ เลยนะ' เฉินหลิงจ้องตาเขาอย่างจริงจัง 'คนที่อาบเลือดถนนปิ่งฉวน... ใช่ตัวนายหรือเปล่า?'
ร่างของเฉินเยียนสั่นสะท้าน เมื่อเห็นชิ้นส่วนยันต์คุ้มภัยในมือของเฉินหลิง เขาก็ก้มหน้านิ่ง
'...อืม'
เห็นเฉินเยียนยอมรับอย่างไม่อ้อมค้อม เฉินหลิงที่กำลังเตรียมจะโน้มน้าวเขาต่อก็ถึงกับนิ่งงัน
'เป็นนายจริงๆ เหรอ?' เฉินหลิงถามอีกครั้ง 'ถ้าอย่างนั้น นายก็หลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตตัวนั้นแล้วสินะ?'
'...ผมไม่รู้ ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา ก็ยืนอยู่ที่นั่นแล้ว'
'นายเองก็สูญเสียความทรงจำช่วงหนึ่งเหมือนกัน?'
'อืม'
คิ้วของเฉินหลิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขาเชื่อว่าเฉินเยียนจะไม่โกหก และแม้แต่ตัวเขาเองก็เป็นแบบนี้... ข้ามมิติมาอย่างไร้เหตุผล อยู่ๆ ก็มี 'ผู้ชม' ในสมอง พอรู้สึกตัวอีกครั้งก็กลับมาถึงบ้านแล้ว