ตูม——
ในขณะที่เยียนซีไฉ่กำลังดีใจสุดขีดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของทุกคนก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง
กลุ่มเมฆมืดครึ้มถูกดึงออกจากกัน แสงของรากฐานวิถีเทพสงครามบนด้ามมหากระบี่สว่างวาบขึ้นมา บันไดหินอันเลือนรางราวกับแพรพัสตกลงมาจากฟากฟ้า ทอดยาวไปยังทิศทางหนึ่ง
“มีคนก้าวขึ้นสู่วิถีเทพสงครามอีกแล้ว?” ผูเหวินอุทานด้วยความประหลาดใจ “เหล่าผู้รักษากฎรุ่นนี้ มีคนพรสวรรค์สูงไม่น้อยเลยนะ...”
เยียนซีไฉ่มองเห็นผู้ครอบครองวิถีเทพสงครามคนที่สองถือกำเนิดขึ้น ความดีใจในใจก็ถูกเจือจางลงไปกว่าครึ่ง
เขากัดฟันแล้วพูดต่อ:
“ไปต่อ! เราก็แค่รออยู่ข้างนอกร่องสิบศพนี้ ไอ้ไอสังหารพวกนั้นรวมตัวกันที เราก็ฆ่าที! ฉันไม่เชื่อหรอก... พวกเรามีคนขนาดนี้ ยังสะสมวิถีเทพสงครามไม่ได้อีกหนึ่งทาง?”
เยียนซีไฉ่นำทุกคนกลับออกไปนอกหุบเหว รออยู่ครู่หนึ่ง ทหารชุดเกราะสิบนายนั้นก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง
“บุก!”
เยียนซีไฉ่กวักมือใหญ่ เหล่าผู้รักษากฎที่เหลือพุ่งออกไปทันที ภายใต้การประสานของคำ “หยุด” ของผูเหวิน ฉากการต่อสู้ที่คุ้นเคยก็ถูกแสดงซ้ำอีกครั้ง
ไม่ใช่ว่าเยียนซีไฉ่ไม่อยากเปลี่ยนไปหุบเหวที่มีไอสังหารรวมตัวหนาแน่นกว่า แต่คนพวกนี้ แค่รับมือไอสังหารสิบตัวก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าเปลี่ยนไปร่องยี่สิบศพ พวกนี้คงถูกแทงกลายเป็นรังผึ้งกันหมด ตอนนั้นเขาก็คงเป็นแม่ทัพไร้ทหาร
เยียนซีไฉ่ประคองป้ายคำสั่งไป๋ฉี่ไว้อย่างทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ มองเหล่าผู้รักษากฎสังหารฝ่าร่องสิบศพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในช่วงเวลานั้น ก็มีวิถีเทพสงครามอีกสองสายค่อย ๆ ทอดยาวออกมาจากรากฐานวิถี...