เฉินหลิงยืนอยู่ข้าง ๆ มองเยียนซีไฉ่แย่งไอสังหารจากผู้รักษากฎคนนั้นไปต่อหน้าต่อตา แววตาของเขาค่อย ๆ สว่างขึ้นราวกับไฟลุกโชน
แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?
เฉินหลิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสกิลวิถีเทพแห่งตำรา แค่ตัวอักษรเดียวก็สามารถตรึงคนทั้งร่างไว้ได้ แถมยังแย่งไอสังหารได้อีกด้วย... ถึงจะไม่รู้ว่าตัวอักษร[กลืน]นี้จะแย่งสิ่งอื่นได้หรือไม่ แต่แค่จากผลลัพธ์ที่แสดงออกมาในตอนนี้ ความบ้าบอไม่แพ้[ไร้ลักษณ์]เลยสักนิด
ไม่รู้ว่าผูเหวินคนนี้อยู่ระดับไหนกันแน่?
เฉินหลิงดูไปพลาง ขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่ที่เยียนซีไฉ่ เขาก็แอบแปลงร่างเป็นแมงมุมตัวหนึ่ง ค่อย ๆ ไต่คลานออกจากร่องเหวไป...
หลังจากดูดไอสังหารจากผู้รักษากฎคนหนึ่งจนหมดเกลี้ยง เยียนซีไฉ่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสภาพร่างกายของตัวเองดีขึ้น มันเป็นความสุขและความมั่นใจที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาเดินไปหาผู้รักษากฎคนที่สองทันที แล้วเริ่มดูดซับอีกครั้ง
ไอสังหารสิบนับ;
ไอสังหารยี่สิบสองนับ;
ไอสังหารสามสิบห้านับ...
เมื่อผู้รักษากฎทีละคนสูญเสียไอสังหาร หมดแรงทรุดตัวลงกับพื้น ดวงตาของเยียนซีไฉ่ก็ค่อย ๆ แดงขึ้นจนเห็นได้ชัด กลิ่นอายแห่งความดุร้ายที่ยากจะบรรยาย พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา!
ไอสังหารที่สะสมอยู่ในร่างกายเขามีมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่วิถีเทพสงครามก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ความหงุดหงิดรุนแรงพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
"ไม่พอ ยังไม่พอ!"
เยียนซีไฉ่ดูดไอสังหารเพิ่มอีกสิบหกนับ ผลักผู้รักษากฎที่เพิ่งถูกดูดจนแห้งผากลงกับพื้นอย่างแรง แล้วคว้าบ่าผู้รักษากฎคนต่อไปไว้