บ่ายวันนั้น เสียงร้องโหยหวนบนถนนหานซวงแทบไม่เคยเงียบลง
ส่วนผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเฉินหลิง กลับนั่งกอดอกเอนกายใต้ร่มไม้อย่างสงบ ร่วมวงดูเรื่องสนุกกับชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ... พลางคอยจับตาดูความเปลี่ยนแปลงของ[ค่าคาดหวังผู้ชม]
ตอนแรกที่ลุงจ้าวฟาดก้นจ้าวอี่ ค่าคาดหวังผู้ชมก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่หลังจากฟาดไปไม่กี่ครั้ง การเพิ่มขึ้นก็หยุดนิ่ง สุดท้ายคงตัวอยู่ที่ 48%
พออยู่ดูรอบต่อไปอีกนาน ค่าคาดหวังกลับลดลง 1% เหลือ 47%...
ดูท่า[ผู้ชม]ก็เริ่มเบื่อแล้วเช่นกัน
"ผู้ชมในหัวฉันนี่ คงไม่ได้มีแต่พวกชอบดูเรื่องสนุกกันหมดหรอกนะ?"
เฉินหลิงอดคิดในใจไม่ได้
จากการทดลองครั้งนี้ เฉินหลิงสามารถยืนยันได้แล้วว่า ค่าคาดหวังของผู้ชมเปลี่ยนแปลงไปตามการกระทำของตัวเอง หากเหตุการณ์ที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่นั้นตื่นเต้นพอ ค่าคาดหวังก็จะเพิ่มขึ้น แต่ถ้าช่วงไหนไม่มีเรื่องสนุกนานเกินไป ค่าคาดหวังก็จะลดลงตามกาลเวลา...
หรือพูดอีกอย่างก็คือ ถ้าเขาอยากรักษาค่าคาดหวังให้อยู่เหนือ 20% เขาก็ต้องสร้าง "เหตุการณ์ตื่นเต้น" ขึ้นมาอย่างต่อเนื่องงั้นหรือ?
วันนี้เป็นเพราะจ้าวอี่ยั่วโมโหเขาก่อน บวกกับอีกฝ่ายเป็นอันธพาลประจำถนนหานซวง การดัดนิสัยสักหน่อยก็ยังพอว่าได้... แต่เรื่องแบบนี้จะมาทำทุกวันไม่ได้กระมัง?
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงต้องกลายเป็นจอมมารที่สร้างหายนะแก่โลกแว่นแคว้นแน่ๆ??
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินหลิงก็รู้สึกเหนื่อยล้าในจิตใจ...