ลมหนาวที่พัดผ่านผิวน้ำเย็นยะเยือกจากทะเลน้ำแข็ง ทำให้เหล่าผู้ช่วงชิงไฟหลายคนใจหายวาบ
ตั้งแต่ขึ้นเรือมา เหล่าผู้รักษากฎก็แยกตัวเป็นกลุ่มเล็กๆ กระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ของดาดฟ้า หมายเลข 8 ตั้งใจจะเลี่ยงพวกเมืองแสงออโรร่าเพื่อป้องกันตัวแปร แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจ้องพวกเขาอยู่แล้ว
ในเวลาเดียวกัน หลูเสวียนหมิงและผูเหวินที่อยู่ไม่ไกลก็หันมามองที่นี่
ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ในที่สุดเฉินหลิงก็ก้าวเท้าเดินไปทางเยียนซีไฉ่ที่ถูกรายล้อมด้วยผู้รักษากฎจำนวนมากของเมืองแสงออโรร่าอย่างช้าๆ
“มีอะไรหรือ?” เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“แกชื่ออะไร?”
“ผู้รักษากฎเขตสาม เฉินหลิง”
เยียนซีไฉ่มองเขาขึ้นลง “เสื้อคลุมตัวนี้ไม่เลวนี่ ถอดออกมาให้ฉัน”
“ทำไมต้องให้?” เฉินหลิงย้อนถาม
ประโยคนั้นดังออกมา อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความขัดแย้ง ใครๆ ก็รู้ว่านายน้อยสามคนนี้โกรธ และต้องการหาเรื่องลงกับเฉินหลิงเพื่อเรียกศักดิ์ศรีคืน... ส่วนเฉินหลิงก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครข่มได้ง่ายๆ อย่างชัดเจน
“เอาเสื้อให้เขาไปเถอะ เอาให้เขาไป อย่าหาเรื่องเลย... ใกล้จะเข้าคลังโบราณแล้ว อย่าหาเรื่องเด็ดขาด...”
เหล่าผู้ช่วงชิงไฟหลายคนทำใจลุ้นระทึก พลางภาวนาในใจ
เยียนซีไฉ่ยื่นมือไปด้านหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ผู้รักษากฎที่อยู่ข้างหลังรีบหยิบเหรียญเงินหนาๆ กองหนึ่งส่งให้เขา จากนั้นเขาก็สาดมันออกไป
กรุ๊งกริ๊ง—
เหรียญเงินหลายสิบเหรียญ ถูกโปรยใส่ตัวเฉินหลิง แล้วร่วงหล่นลงกับพื้นดั่งขยะ
“พอไหม?” เยียนซีไฉ่เป่าเล็บเบาๆ พลางเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ “ไม่พอก็เพิ่มขาแกอีกหนึ่งข้าง เอาล่ะ...”