หลูเสวียนหมิงสามารถใช้ทิศทางการไหลของอากาศเมื่อคมมีดผ่าอากาศ เพื่อตัดสินว่าการโจมตีมาจากที่ไหน และใช้[ชุดเหล็ก]ล่วงหน้าเพื่อป้องกัน... แต่เขาไม่สามารถตัดสินตำแหน่งที่ยิงกระสุนได้
ดังนั้น เขาจึงถูกยิง
กระสุนทะลุต้นขา ทำให้หลูเสวียนหมิงเสียการทรงตัวอย่างสิ้นเชิง พลังมหาศาลจู่ ๆ ก็กระแทกเข้ามาที่หน้าอก เขาทั้งคนถูกเตะกระเด็นออกไป!
ฝุ่นฟุ้งกระจาย หลูเสวียนหมิงที่สูญเสียการมองเห็นล้มลงกับพื้นอย่างหนัก
เขารีบที่นั่งขึ้นจากพื้นโดยสัญชาตญาณ แต่ในเวลานี้เขาสูญเสียทิศทางไปโดยสิ้นเชิง ไม่รู้เลยว่าศัตรูจะโจมตีจากทางไหน... เลือดไหลรินออกจากรูกระสุนที่ต้นขา สีหน้าของเขาอัปลักษณ์อย่างยิ่ง
นี่คือแรงกดดันของขั้นสามสินะ... ต่อให้เป็นเพียงวิถีโจรสวรรค์ที่ไม่ถนัดการต่อสู้ ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ขั้นหนึ่งจะรับมือได้
บนทุ่งร้าง หมายเลข 8 ถือมีดในมือข้างหนึ่ง ถือปืนในอีกมือหนึ่ง เดินไปทางหลูเสวียนหมิงอย่างไม่มีอารมณ์
เขาเงยปากกระบอกปืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ เล็งไปที่กลางหน้าผากของหลูเสวียนหมิงที่ระแวดระวังไปทั่วในความมืด พอเขากำลังจะเหนี่ยวไก เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง
"เหลือแค่คนสุดท้ายนี่เหรอ?"
หมายเลข 8 ชะงักไปเล็กน้อย หันไปมอง เห็นเจี่ยนฉางเซิงที่ทั้งตัวเปื้อนเลือดจ้องเขามาอย่างไม่วางตาในระยะไม่ไกล บนใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นดุร้าย เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกระหาย
"ฆ่าคนนี้... น่าจะถือเป็นความดีความชอบใหญ่โตใช่ไหม?"
เขาหัวเราะเสียงดัง ร่างเหมือนลูกธนูเลือด พุ่งเข้ามาที่นี่ด้วยความเร็วสูง!
ยังมีคนที่ก้าวเข้าสู่วิถีเทพสงครามอีกเหรอ?