การปรากฏตัวของร่างชุดแดงคนนั้นทำให้หัวใจของทั้งสามแทบหยุดเต้น
พวกเขามองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นอย่างตะลึงงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ... แม้แต่หลูเสวียนหมิงผู้สุขุมรอบคอบก็ยังสีหน้าเปลี่ยนไป
เฉินหลิง?!
ผู้ช่วงชิงไฟคนนั้น?
เขาตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!
คำถามผุดขึ้นในหัวทีละข้อ สมองของพวกเขารู้สึกประมวลผลไม่ทัน... มีเพียงผูเหวินที่ตอบสนองได้เร็วที่สุด เขาจ้องเฉินหลิงเขม็งแล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า:
"ฉันบอกแล้วว่าทำไมรู้สึกแปลกๆ... แกอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ใช่มั้ย?"
"พูดตามตรง ฉันไม่ค่อยอยากอธิบายให้พวกแกฟัง" เฉินหลิงหยุดไปครู่หนึ่ง "เพราะว่าร้ายมักตายเพราะปากมาก"
ทั้งสามคน: ...?
เฉินหลิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จ้องมองคนทั้งสามที่อยู่เบื้องล่างด้วยสายตาดูถูก ชุดงิ้วสีแดงสดปลิวสะบัดกลางสายลมราวกับปีศาจเลือด
มุมปากของเขากระตุกเป็นรอยยิ้มที่ดูบ้าคลั่ง
"พวกเจ้า สามคน ขึ้นมาพร้อมกันเลย"
คนทั้งสามบนเนินเขามองหน้ากัน สีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่เจี่ยนฉางเซิงก็ยังเป็นคนแรกที่พุ่งออกมา วิ่งราวกับสุนัขบ้าเข้าหาเฉินหลิง ส่วนหลูเสวียนหมิงก็ชักดาบยาวออกจากพื้นแล้วตามติดไปติดๆ
ผูเหวินยืนอยู่กับที่ รีบกัดนิ้วของตัวเองแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว... คำว่า "ผนึก" ที่เขาเก็บไว้ก่อนหน้านี้หมดไปแล้ว แม้แต่แผ่นที่ใช้ตรึงหมายเลข 8 ก็เพิ่งเขียนสดๆ เมื่อกี้ ตอนนี้เขาจำเป็นต้องลงมืออีกครั้ง