เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำแสงโค้งสายหนึ่งพุ่งจากเรือนด้านหลังขึ้นสู่ท้องฟ้า
“อย่างที่ว่า ผู้คนมีอคติกับพวกเรามาก…” เด็กหนุ่มโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ถึงวันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจเอง”
หานเหมิงหรี่ตาลง ง้างไกปืนทันที!
เสียงปืนดังกังวาน ลมพายุพัดชายเสื้อคลุมของเขาปลิวไสว กระสุนแยกสลายที่ทำลายทุกสิ่งทะลุร่างเด็กหนุ่ม ทิ้งรูขนาดเท่าศีรษะไว้!
ทว่ากระสุนผ่านร่างเขาไป กลับไม่มีร่องรอยเลือด เด็กหนุ่มค่อยๆ ซีดจางลง ดั่งภาพวาดที่ถูกฟอกสี
“หานเหมิงสินะ ฉันจำนายได้แล้ว… มีวาสนาค่อยพบกันใหม่”
ร่างเด็กหนุ่มแบนราบลงเรื่อยๆ เพียงไม่กี่วินาที ก็กลายเป็นภาพวาดเส้นคนแบบเรียบไร้ความหนา ปลิวตามลมหนาวมาแปะบนใบหน้าหานเหมิง
หานเหมิงขมวดคิ้วแน่น ดึงภาพวาดออก มองเห็นเด็กหนุ่มสวมหน้ากากกระดาษขาวในภาพนั่งขัดสมาธิ พร้อมยื่นมือมาชู่นิ้วกลางใส่เขา…
เขาฉีกภาพวาดนั้นทิ้งเป็นชิ้นๆ ตรงนั้น
“สมาคมสนธยามาปรากฏในพิภพแสงออโรร่า… ยุ่งยากแล้ว”
หานเหมิงสูดหายใจเข้าลึก มองไปทางเรือน แล้วเดินตรงเข้าไป
ไม่มีใครขวาง หานเหมิงมาถึงหน้าเรือนอย่างรวดเร็ว เขาออกแรงผลักประตูใหญ่
ท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอ๊าดเสียดแก้วหู ซากศพเต็มพื้นปรากฏสู่สายตา บนแผ่นดินสีเลือด มีเหรียญเงินเก้าเหรียญกระจัดกระจาย…