สายตาของเฉินหลิงกวาดผ่านตัวอักษรไม่กี่บรรทัดแรก เมื่อพลิกหน้ากระดาษ เขาก็เห็นฉากและประโยคที่คุ้นเคยมากมาย ราวกับทุกอย่างที่เขาประสบในช่วงไม่กี่วันมานี้ถูกเรียบเรียงเป็นองก์ละคร บันทึกไว้บนนั้น
[“นายนี่เอง” หลังโต๊ะไม้ ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวเอียงตัวเล็กน้อย “มาซื้อยาให้น้องชายอีกแล้ว? เขาไม่ได้ย้ายไปโรงพยาบาลเขตสองแล้วหรือ?”]
[……]
[“อาหลิง นายตายไปแล้ว นายไม่ควรอยู่ที่นี่” ดวงตาของเฉินถานแดงก่ำ เขากำขวานแน่น เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “ไม่ว่าสิ่งใดที่ครอบงำร่างนายอยู่... ฉันจะปลดปล่อยนายเอง”
เสียงฟ้าคำรามต่ำ ๆ ส่องผ่านฟ้ามืดครึ้ม...]
[……]
[“อย่ากลัวเลย พี่” เฉินเยียนพูดเสียงเบา “ผมจะช่วยฝังมันให้”]
[……]
[“สวัสดีครับ ผมคือผู้รักษากฎเฉินหลิง... พร้อมตอบคำถามของผมหรือยัง?”]
[……]
[แทนที่จะเป็นหุ่นเชิดไปทั้งชีวิต เฉินหลิงยอมเลือกความตาย]
[……]
[“อสูร... อสูร!!” ผู้รักษากฎคนหนึ่งตะโกนด้วยความหวาดกลัว “มันไม่ใช่มนุษย์! มันคืออสูร!!”]
[……]
และบรรทัดสุดท้าย เป็นข้อความบรรยายบรรทัดหนึ่ง:
[เขายืนเดียวดายกลางทะเลโลหิต กริชค่อย ๆ ร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับสายลมเย็นพัดผ่าน ทั้งร่างก็ล้มลงนอนหงายเหมือนกอหญ้าแห้ง]
เห็นดังนี้ เฉินหลิงรู้สึกเพียงแค่หนังศีรษะชาไปหมด
แม้เขาจะตระหนักตั้งแต่แรกแล้วว่า “ตัวเองกำลังถูกจับตามอง” แต่จนถึงตอนนี้ เขาจึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกประหลาดในเรื่องนี้อย่างแท้จริง