เจียงกว่านกอดเขาแล้วก็ยังไม่พอ ยังถูไถไปมาอีกด้วย
สัมผัสแผ่นหลังทำให้ฉินอวี่เกร็งไปทั้งตัว
ฉินอวี่ชอบการกระทำของเจียงกว่านมาก เขาสัมผัสได้ว่าเธอพึ่งพาเขา
แสดงว่าเจียงกว่านเองก็มีใจให้เขาเหมือนกัน
แต่ขณะเดียวกันก็ทดสอบความอดทนของเขาอย่างหนัก
ฉินอวี่อดใจไม่ไหว ปิดเตาแล้วหันกลับมา มือหนึ่งคว้าเอวเจียงกว่านไว้ ก่อนจะจูบเธออย่างเอาแต่ใจ
เนิ่นนานกว่าฉินอวี่จะยอมปล่อยเธอ เขาจัดเสื้อนอนคลุมทับให้เจียงกว่านเรียบร้อย แล้วผูกสายคาดให้
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า
“อย่ายั่วผม คุณก็รู้ว่าผมต้านทานคุณไม่ได้”
เจียงกว่านรู้สึกว่าตัวเองโดนใส่ร้ายชัด ๆ
“ฉันไปยั่วคุณตอนไหน แค่กอดคุณเท่านั้นเองนะ”
ฉินอวี่ไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองเจียงกว่านนิ่ง ๆ
เจียงกว่านตั้งใจจะเถียงต่ออีกสักสองสามประโยค แต่ท้องกลับร้องขึ้นมาเสียก่อน
ฉินอวี่ได้ยินเหมือนกัน เขายิ้มแล้วใช้นิ้วแตะจมูกเธอเบา ๆ
“เด็กดี รออีกหน่อยนะ ถ้าหิวก็กินขนมปังก้อนเล็ก ๆ รองท้องไปก่อน”
พูดจบฉินอวี่ก็เปิดเตาอีกครั้ง แล้วผัดกับข้าวต่อ
เจียงกว่านส่ายหน้า “ไม่เอา ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตรงนี้ พี่ชายฉันบอกว่าคุณทำอาหารเก่ง ฉันอยากดูว่าคุณทำยังไง”
ในครัวมีเครื่องดูดควัน ทั้งยังไม่มีควันน้ำมัน เจียงกว่านจึงไม่รู้สึกว่าอยู่ตรงนี้แล้วไม่สบายอะไร
ไม่นาน กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยมา
เจียงกว่านสูดกลิ่น “หอมจัง”
ฉินอวี่คีบกับข้าวขึ้นมาคำหนึ่ง ป้อนให้เจียงกว่านชิม
“นี่เนื้อวัว ลองชิมดูว่าเป็นยังไง”
ฉินอวี่อยากทำอาหารที่พิถีพิถันกว่านี้ แต่ต้องใช้เวลานาน เขากลัวว่าเจียงกว่านจะหิวเกินไป