หลังจากเจียงกว่านกับฉินอวี่ยืนยันความสัมพันธ์กันแล้ว ฉินอวี่ก็ถือว่าบ้านของเจียงกว่านเป็นบ้านของตัวเอง
พอเลิกงานก็กลับไปที่พักของเจียงกว่านทันที นอนเตียงเดียวกัน เคียงหมอนเดียวกัน คลอเคลียพัวพันกันอย่างดูดดื่ม ข้าวของของผู้ชายก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นในบ้านของเจียงกว่าน
ยังดีที่ป้าคนทำความสะอาดรายชั่วโมงที่บ้านไม่ได้เป็นคนที่ตระกูลเจียงจัดหามาให้ ไม่อย่างนั้นความลับของเจียงกว่านคงปิดไม่มิดไปนานแล้ว
แต่ฉินอวี่จะยอมเป็นคนรักลับ ๆ ไปตลอดได้อย่างไร? แค่เขาโชว์ภาพหน้าจอโทรศัพท์ให้เจียงฮั่นเห็น เรื่องนี้ก็ปิดไม่อยู่แล้ว
ภาพหน้าจอโทรศัพท์ของฉินอวี่เป็นรูปคู่ของเขากับเจียงกว่าน ถ่ายตอนทั้งสองไปดูหนังด้วยกัน ใบหน้าแนบชิดกัน ดูสนิทสนมสุด ๆ
พอเห็นรูปนี้ เจียงฮั่นก็เดือดปุด ๆ
“เชี่ย นี่มันอะไร?”
เจียงฮั่นคว้าโทรศัพท์ของฉินอวี่ไป แล้วเพ่งดูอย่างละเอียดอีกครั้ง
“นี่...ผู้หญิงในรูปเป็นใคร?”
เจียงฮั่นจ้องโทรศัพท์เขม็ง ในใจไม่อยากเชื่อเลยว่าคนในรูปคือน้องสาวของตัวเอง
ฉินอวี่เหลือบมองเพดาน แต่ไม่ยอมมองเจียงฮั่น
เจียงฮั่นโมโหจนกระชากคอเสื้อฉินอวี่แล้วตะโกนลั่น
“ฉันถามแกอยู่นะ! ถ้าเป็นลูกผู้ชายก็ตอบมาตรง ๆ เลย!”
ฉินอวี่รับโทรศัพท์ของตัวเองกลับมา
“แกก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“อะไรนะ? นั่นเจียงกว่านของบ้านฉันจริง ๆ เหรอ? แกคบกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? ไอ้เวร ฉันนึกว่าแกเป็นเพื่อน แต่แกกลับคิดไม่ซื่อกับน้องสาวฉันงั้นเหรอ?”
พูดจบเจียงฮั่นก็ลงมือชกฉินอวี่ไปหนึ่งหมัด