คืนแต่งงาน ฉินอวี่ไม่ต่างจากหมาป่าที่หิวโซ ลากเจียงกว่านมาซุกซนกันตลอดทั้งคืน
ท่าทางราวกับว่า ถ้าไม่ชดเชยช่วงเวลาที่ขาดหายไปก่อนหน้านี้ให้ครบ เขาก็จะไม่ยอมเลิกรา
ไม่เพียงเท่านั้น ฉินอวี่ยังลางาน ตั้งใจจะพาเจียงกว่านไปฮันนีมูน
เขาทำงานหนักขนาดนั้น ในที่สุดก็ได้แต่งงานเสียที แน่นอนว่าต้องหาเวลาอยู่กันสองต่อสองกับภรรยาให้เต็มที่
น่าเสียดายที่ทั้งคู่ยังไม่ได้ออกเดินทาง ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน
เช้านี้เจียงกว่านตื่นขึ้นมาก็รู้สึกไม่สบายตรงหน้าอก คลื่นไส้จนอยากอาเจียน
เธอรีบผลักฉินอวี่ออก แล้ววิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ
โชคดีที่เมื่อคืนหลังจากฉินอวี่ช่วยเธออาบน้ำ เขาก็สวมชุดนอนให้ ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอคงต้องวิ่งเปลือยไปมาแล้ว
ฉินอวี่เห็นเจียงกว่านเป็นแบบนี้ก็รีบร้อนเดินตามหลังเธอไป
“ที่รัก เป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือเปล่า?”
เจียงกว่านอาเจียนอะไรไม่ออก ใบหน้าเล็กซีดขาว มือกุมหน้าอกแล้วส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร แค่รู้สึกคลื่นไส้”
“อยากอาเจียน แต่ก็อาเจียนไม่ออก”
หืม? อยากอาเจียนงั้นเหรอ? มีบางอย่างแวบเข้ามาในหัวฉินอวี่ เขารีบจับมือเจียงกว่านขึ้นมาตรวจชีพจร
เจียงกว่านมองเขาอย่างตกตะลึง
“คุณเป็นหมอตะวันตกไม่ใช่เหรอ? ตรวจชีพจรเป็นด้วยเหรอ?”
ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาล พวกพยาบาลต่างบอกว่า คุณหมอฉินเพิ่งเข้าห้องผ่าตัด หรือไม่ก็คุณหมอฉินไปผ่าตัดแล้ว
ไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะตรวจชีพจรเป็นด้วย!
ฉินอวี่ตอบว่า
“ผมไม่เคยบอกคุณเหรอว่าผมเป็นหมอแผนจีนและตะวันตกผสมผสานกัน”
พูดจบฉินอวี่ก็ตั้งใจตรวจชีพจรให้เจียงกว่าน
ไม่นานนักเขาก็รู้สาเหตุ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มเจียงกว่านขึ้นมา แล้วค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียง
“หิวหรือยัง? ผมจะให้คุณป้าทำอะไรให้กินหน่อย”
เจียงกว่านส่ายหน้า “ตอนนี้ฉันอยากดื่มน้ำ”
ฉินอวี่รีบรินน้ำอุ่นให้เธอ แล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยกแก้วจ่อริมฝีปากเธอ
เจียงกว่านดื่มน้ำไปเล็กน้อย มองเขาที่ทำราวกับเธอเป็นตุ๊กตาเปราะบาง
“ฉันเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือไง ถึงต้องระวังฉันขนาดนี้?”
เจียงกว่านจับมือฉินอวี่มาวางบนท้องของตัวเอง
“ฉัน...ท้องแล้วใช่ไหม?”