แม้จะวางใจลงได้แล้ว แต่ในหมู่ทหารองครักษ์ก็ยังมีหลายคนมองอวิ๋นเจิงด้วยสายตาตำหนิ
อวิ๋นเจิงผลักเยว่จีออก ลูบศีรษะนางเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “พวกเรากลับกันเถอะ”
“เจ้าค่ะ” เยว่จีจ้องอวิ๋นเจิงด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอ
อวิ๋นไห่ หัวหน้าทหารองครักษ์ เห็นเสื้อคลุมชายตัวใหญ่สีหมึกบนกายอวิ๋นเจิง หัวใจก็พลันกระตุก คุณหนูคงไม่ได้ถูก...
สิ่งที่เขาสังเกตเห็น คนอื่นก็สังเกตเห็นเช่นกัน รวมถึงเยว่จีด้วย
เยว่จีมีน้ำตาคลอเบ้า ทั้งยังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด จนมองแล้วอวิ๋นเจิงปวดหัวไปหมด
อวิ๋นเจิงอธิบายว่า “ข้าไม่เป็นไร สัตว์วิญญาณข่วนเสื้อผ้าข้าขาด ผู้มีน้ำใจท่านหนึ่งจึงให้ข้ายืมเสื้อผ้ามาเท่านั้น อีกอย่าง เจ้าของเสื้อคลุมสีหมึกตัวนี้จะมาสนใจข้าได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างมองเสื้อคลุมสีหมึกที่นางสวมอยู่ในขณะนี้ ทั้งลวดลายปักและเนื้อผ้าล้วนเป็นของชั้นเลิศ หาซื้อจากท้องตลาดไม่ได้เลย
หรือจะเป็นอย่างที่คุณหนูกล่าวจริง ๆ?
ถึงจะไม่ใช่ ก็ต้องทำเป็นว่าใช่!
เยว่จีกล่าวว่า “คุณหนู เยว่จีเชื่อคุณหนูเจ้าค่ะ”
ทหารองครักษ์คนอื่น ๆ ต่างก็แสดงออกว่าเชื่อเช่นกัน
อวิ๋นเจิงมองคนเหล่านี้ ในใจก็พลันมีความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่าน ท่านปู่สั่งสอนคนเหล่านี้ได้ดี พวกเขาไม่ได้ประพฤติเสียคน
ตำหนักอวิ๋นอ๋องช่างเป็นสถานที่อบอุ่นจริง ๆ
“มีเสื้อผ้าไหม?” อวิ๋นเจิงมองเยว่จีแล้วถาม
เยว่จีส่ายหน้าอย่างงุนงง
อวิ๋นไห่หัวหน้าทหารองครักษ์หยิบผ้าคลุมผืนหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ แล้วยื่นให้อวิ๋นเจิง “หากคุณหนูไม่รังเกียจ ก็ใช้ผ้าคลุมของข้าปกปิดไว้เถิด”
อวิ๋นเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรับผ้าคลุมมาแล้วกล่าวขอบคุณเขา