มังกรเพลิงที่ก่อตัวจากพลังวิญญาณปะทะเข้ากับพู่กันธรรมดาแท่งหนึ่ง ทว่าผลลัพธ์กลับเกินความคาดหมายของทุกคน พู่กันพลันพลิกวูบ กวาดฟาดประหนึ่งกวาดล้างกองทัพนับพัน ทำให้มังกรเพลิงแตกสลายลงทีละส่วน
พู่กันชี้ตรงไปยังดวงตาขวาของฟางซือเหยียน
รูม่านตาของฟางซือเหยียนหดแคบ เขาพลิกมือเรียกกระบี่คมกริบออกมา แล้วฟันใส่พู่กันเล่มนั้น
“เคร้ง!”
พู่กันถูกฟันขาดเป็นสองท่อน ตกลงพื้นเสียงดัง “แปะ”
แต่ในชั่วขณะนั้น อวิ๋นเจิงกลับไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังฟางซือเหยียนตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ปลายนิ้วขาวผ่องบอบบางคีบพู่กันแบบเดียวกันอีกเล่มไว้ นิ้วขยับเพียงเล็กน้อย พู่กันก็พลันกลายเป็นเข็ม พุ่งแทงแผ่นหลังของฟางซือเหยียน
“มหากุศล ผนึกสิ้น!”
รวดเร็วยิ่งนัก เพียงชั่วพริบตา เข็มก็แทรกซึมเข้าไปในร่างของฟางซือเหยียนอย่างไร้สุ้มเสียง
ฟางซือเหยียนรู้สึกว่าภายในร่างมีสิ่งแปลกปลอมเพิ่มขึ้นมาหลายเส้น กำลังกัดกร่อนเส้นเอ็นของเขาทีละนิ้ว
“อ๊ากกก...”
กระบี่ในมือร่วงหล่น สีหน้าเจ็บปวดบิดเบี้ยวจนน่ากลัว เขาทรุดเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ตึง” มือทั้งสองข้างกุมหน้าอกแน่น
เขาน้ำลายฟูมปาก กลอกตาขาว ท่าทางบิดเบี้ยวพิลึกพิลั่น
“อี๊ยะ...อ๊า...” เขาส่งเสียงร้องประหลาดออกมา
ชายหนุ่มรูปงามสง่ากลับกลายเป็นสภาพเช่นนี้ นับว่าน่าตกตะลึงจนเหลือเชื่อ
หลัวจิ้นตกตะลึง เอ่ยถามว่า “เจ้าทำอะไรกับพี่ฟาง?”
ทุกคนรวมถึงผู้ดูแลเรือนหลินหลางต่างจ้องมองนางอย่างตื่นตะลึง
อวิ๋นเจิงยิ้มโดยไม่กล่าววาจา หมุนพู่กันในมืออย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เก็บกลับไป
“ในเมื่อเขากล้าลอบโจมตีข้า ก็ต้องเตรียมใจรับชะตากรรมที่ทุกข์ยิ่งกว่าตาย” อวิ๋นเจิงมองหลัวจิ้นที่มีใบหน้าคล้ายลิง “หากเจ้ายังเห็นเขาเป็นพี่น้องที่ดี ก็จงพาเขาไปรักษาเสีย หากไม่ใช่ ก็ปล่อยให้พลังวิญญาณในร่างเขาสลายไปเรื่อย ๆ”